تا خبر دارم از او بي‌خبر از خويشتنم

شاعر : سعدي

با وجودش ز من آواز نيايد که منمتا خبر دارم از او بي‌خبر از خويشتنم
که وجودم همه او گشت و من اين پيرهنمپيرهن مي‌بدرم دم به دم از غايت شوق
برکنم ديده که من ديده از او برنکنماي رقيب اين همه سودا مکن و جنگ مجوي
دشمن و دوست بدانند قياس از سخنمخود گرفتم که نگويم که مرا واقعه‌ايست
که نه من در غمش افسانه آن انجمنمدر همه شهر فراهم ننشست انجمني
من نه آنم که توانم که از او برشکنمبرشکست از من و از رنج دلم باک نداشت
خاک اگر بازکني سوخته يابي کفنمگر همين سوز رود با من مسکين در گور
که به فتراک تو به زان که بود بر بدنمگر به خون تشنه‌اي اينک من و سر باکي نيست
گر بگردم ز وفاي تو نه مردم که زنممرد و زن گر به جفا کردن من برخيزند
من گر از دست تو باشد مژه بر هم نزنمشرط عقلست که مردم بگريزند از تير
بيم آنست که شوري به جهان درفکنمتا به گفتار درآمد دهن شيرينت
اين قدر بس که رود نام لبت بر دهنملب سعدي و دهانت ز کجا تا به کجا