ما به روي دوستان از بوستان آسوده‌ايم

شاعر : سعدي

گر بهار آيد و گر باد خزان آسوده‌ايمما به روي دوستان از بوستان آسوده‌ايم
سرو اگر هرگز نباشد در جهان آسوده‌ايمسروبالايي که مقصودست اگر حاصل شود
ما به خلوت با تو اي آرام جان آسوده‌ايمگر به صحرا ديگران از بهر عشرت مي‌روند
گر تو با ما خوش درآيي ما از آن آسوده‌ايمهر چه از دنيا و عقبي راحت و آسايشست
ور گل افشان مي‌کند در بوستان آسوده‌ايمبرق نوروزي گر آتش مي‌زند در شاخسار
ديگري را ده که ما با دلستان آسوده‌ايمباغبان را گو اگر در گلستان آلاله‌ايست
ور ملامت مي‌کند پير و جوان آسوده‌ايمگر سياست مي‌کند سلطان و قاضي حاکمند
يا به قعر اندربرد ما بر کران آسوده‌ايمموج اگر کشتي برآرد تا به اوج آفتاب
ترک آسايش گرفتيم اين زمان آسوده‌ايمرنج‌ها برديم و آسايش نبود اندر جهان
گر برآيد بانگ دزد از کاروان آسوده‌ايمسعديا سرمايه داران از خلل ترسند و ما