| که همواره بيدار و شب خيز بود | | عزيزي در اقصاي تبريز بود |
| بپيچيد و بر طرف بامي فگند | | شبي ديد جايي که دزدي کمند |
| ز هر جانبي مرد با چوب خاست | | کسان را خبر کرد و آشوب خاست |
| ميان خطر جاي بودن نديد | | چو نامردم آواز مردم شنيد |
| گريز به وقت اختيار آمدش | | نهيبي از آن گير و دار آمدش |
| که شب دزد بيچاره محروم شد | | ز رحمت دل پارسا موم شد |
| به راهي دگر پيشباز آمدش | | به تاريکي از پي فراز آمدش |
| به مردانگي خاک پاي توام | | که يارا مرو کاشناي توام |
| که جنگاوري بر دو نوع است و بس | | نديدم به مردانگي چون تو کس |
| دوم جان به دربردن از کارزار | | يکي پيش خصم آمدن مردوار |
| چه نامي که مولاي نام توام؟ | | بدين هر دو خصلت غلام توام |
| به جايي که ميدانمت ره برم | | گرت راي باشد به حکم کرم |
| نپندارم آن جا خداوند رخت | | سرايي است کوتاه و در بسته سخت |
| يکي پاي بر دوش ديگر نهيم | | کلوخي دو بالاي هم برنهيم |
| ازان به که گردي تهيدست باز | | به چندان که در دستت افتد بساز |
| کشيدش سوي خانهي خويشتن | | به دلداري و چاپلوسي و فن |
| به کتفش برآمد خداوند هوش | | جوانمرد شب رو فرو داشت دوش |
| ز بالا به دامان او در گذاشت | | بغلطاق و دستار و رختي که داشت |
| ثواب اي جوانان و ياري و مزد | | وزان جا برآورد غوغا که دزد |
| دوان، جامهي پارسا در بغل | | به در جست از آشوب دزد دغل |
| که سرگشتهاي را برآمد مراد | | دل آسوده شد مرد نيک اعتقاد |
| ببخشود بر وي دل نيکمرد | | خبيثي که بر کس ترحم نکرد |
| که نيکي کنند از کرم با بدان | | عجب نايد از سيرت بخردان |
| وگرچه بدان اهل نيکي نيند | | در اقبال نيکان بدان ميزيند |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}