ما قد ترا بنده‌تر از سرو روانيم

شاعر : سنايي غزنوي

ما خد ترا سغبه‌تر از عقل و روانيمما قد ترا بنده‌تر از سرو روانيم
با موي تو دل تيره‌تر از نقش کمانيمبي روي تو لب خشک‌تر از پيکر تيريم
بيش از لقب و نام تو توحيد نخوانيمبيرون ز رخ و زلف تو ما قبله نداريم
وز پرورش لفظ تو ما مهتر جانيمدر ره روش عقل تو ما کهتر عقليم
وز تربيت عقل تو پيريم و جوانيماز تقويت جزع تو خرديم و بزرگيم
از نيستي و هستي بر بسته ميانيمدر کوي اميد تو و اندر ره ايمان
تا دل به تو بخشيم و خرد بر تو فشانيميک بار برانداز نقاب از رخ رنگين
شايد که بر اميد تو اين مايه توانيموز نيز درين پرده جمال تو ببينيم
سوزيم همي خوش خوش تا هيچ نمانيمگر ز آتش عشق تو چو شمع از ره تحقيق
چون ماه ز خورشيد فلک مايه ستانيمتا از رخ چون روز تو بي واسطه‌ي کسب
نه در پي جانيم نه در بند جهانيمما را غرض از خدمت تو جز لب تو نيست
در نامه‌ي اقبال همه نام تو خوانيمشايد که شب و روز همه مدح تو گوييم
درده تو سنايي را چون کشته‌ي آنيمزان باده که خواجه از کف اقبال تو خوردست
بگذشت ز اندازه‌ي خوبي و ندانيمفرخنده حکيمي که در اقليم سنايي