| ما خد ترا سغبهتر از عقل و روانيم | | ما قد ترا بندهتر از سرو روانيم |
| با موي تو دل تيرهتر از نقش کمانيم | | بي روي تو لب خشکتر از پيکر تيريم |
| بيش از لقب و نام تو توحيد نخوانيم | | بيرون ز رخ و زلف تو ما قبله نداريم |
| وز پرورش لفظ تو ما مهتر جانيم | | در ره روش عقل تو ما کهتر عقليم |
| وز تربيت عقل تو پيريم و جوانيم | | از تقويت جزع تو خرديم و بزرگيم |
| از نيستي و هستي بر بسته ميانيم | | در کوي اميد تو و اندر ره ايمان |
| تا دل به تو بخشيم و خرد بر تو فشانيم | | يک بار برانداز نقاب از رخ رنگين |
| شايد که بر اميد تو اين مايه توانيم | | وز نيز درين پرده جمال تو ببينيم |
| سوزيم همي خوش خوش تا هيچ نمانيم | | گر ز آتش عشق تو چو شمع از ره تحقيق |
| چون ماه ز خورشيد فلک مايه ستانيم | | تا از رخ چون روز تو بي واسطهي کسب |
| نه در پي جانيم نه در بند جهانيم | | ما را غرض از خدمت تو جز لب تو نيست |
| در نامهي اقبال همه نام تو خوانيم | | شايد که شب و روز همه مدح تو گوييم |
| درده تو سنايي را چون کشتهي آنيم | | زان باده که خواجه از کف اقبال تو خوردست |
| بگذشت ز اندازهي خوبي و ندانيم | | فرخنده حکيمي که در اقليم سنايي |