| کز جان قدمي سازي و در راه درآيي | | اي بنده به درگاه من آنگاه بر آيي |
| هم خواست نداند که تو خواهندهي مايي | | اي خواست جدا گردي چونان که درين ره |
| بر مژدهي اين نکته که گفتم تو مرايي | | اي سينه قدم ساخته جان نيز برافشان |
| از جاه فرود آيي و در چاه درآيي | | با قرب من آنگاه قرين گردي کز دل |
| پيش چو خودي از چه عصاوار بپايي | | اي عاصي چون وقت عصات آمده بنشين |
| ننگست به جز بر در بخشنده گدايي | | بخشنده چو ماييم ز ما بين که حقيقت |
| بيديده شو از گريه چو مشتاق لقايي | | اي ديده غذاساخته از بهر لقا را |
| جان باز که صعبست پس از وصل جدايي | | زين بيم اگر آب همي باري ازين پس |
| در جمع فقيهالامم از بهر رهايي | | خواهي که رها گردي ازين بيم مرا خوان |
| حل کرد همه مشکل تقدير سمايي | | خورشيد زمين يوسف احمد که ز خاطر |
| از تربيت اوست به هر روز روايي | | آن شاه امامان که عروسان سخن را |
| از حلم زميني شد وز لطف هوايي | | از قدر اثيري شد وز طبع محيطي |
| بيدانش و بيخرده امامان قضايي | | خواهند که باشند چنو بر سر منبر |
| از جغد نديدست کسي فر همايي | | آري ز پر اين هر دو پرانند وليکن |
| ناورده چنو نادره در دار فنايي | | يارب که مباديش فنايي که زمانه |
| در بار که از اصل تو هم زان در يايي | | شادي کن ازين پير تو اي شمع جوانان |
| کز علم و سخا حيدري و حاتم طايي | | آفاق پر از گوهر و در کن چو برادر |
| ختمست در القاب تو زين العلمايي | | حقا که ز زيب سخن و زين جمالت |
| چون عمر گذشته به گه بخل قفايي | | چون حکم مقدر به گه بخشش رويي |
| چون حيدر کرار در علم و سخايي | | چون عمر خطاب سر سنت و ديني |
| از آتش نوري تو و از آب صفايي | | از خاک درنگي تو و از باد لطافت |
| وز مکرمت و بخت صبيي و صبايي | | از منقبت و راي مصابي و مصيبي |
| بيمار گنه را تو چو الحمد شفايي | | پس حمد کرا زيبد کز زيب عبادت |
| چون ديدهي او را ز لطيفي تو دوايي | | پس درد کجا ماند در ديدهي دانش |
| اندر چمن فايده با نشو و نمايي | | شرع از تو همي بالد کز آب عنايت |
| با چرخ بکوشي به همه حال و برآيي | | گر چرخ فلک خصم تو باشد تو به حجت |
| چون آن دو بسد را به عبارت بگشايي | | صد مجلس پر در کني اي گوهر دانش |
| گر غنچه صفت لب به سخن باز نمايي | | صد نرگس پر ژاله کني اي چمن فضل |
| چون ساز سخن باشدت از دار بقايي | | جانها به سوي دار بقا رفتن سازند |
| جان تو و حقا که خداييست خدايي | | اين قاعدهي دانش ازين مايهي اندک |
| عالي شود از تربيت ملک علايي | | بخت تو همي ماند از علم چو گردون |
| گفت اين و رهي داد برين گفت گوايي | | خورشيد شريعت شدي و ناصح و حاسد |
| از جود تو و جاه تو مجدود سنايي | | مجدود شد و يافت سنا نزد تو بيشک |
| تا مردم پخته نکند خام درآيي | | تا عالم روحي نشود عالم جسمي |
| تا عالم روحي به کف پاي بسايي | | چندانت بقا باد که از عالم جسمي |
| تابندهي کافي تو در مدح سرايي | | هر روز نوت خلعت تو منبر دولت |
| چونان که بخوانيش نه چونان که بکايي | | هر روز عروسيت فرستد ز ثنا ليک |
| يابد اگر از جود تو دستار دوتايي | | يکتا و دو تا گردد در مدحت و خدمت |
| از لطف نگهدارد ايمان عطايي | | اين عاريتيهاست ملک بر تو و بر ما |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}