ياد رخسار ترا در دل نهان داريم ما

شاعر : صائب تبريزي

در دل دوزخ بهشت جاودان داريم ماياد رخسار ترا در دل نهان داريم ما
ساده لوحي بين که فکر آب و نان داريم مادر چنين راهي که مردان توشه از دل کرده‌اند
در سفرها طالع ريگ روان داريم مامنزل ما همرکاب ماست هر جا مي‌رويم
سيرها در خويشتن چون آسمان داريم ماچيست خاک تيره تا باشد تماشاگاه ما؟
هر چه داريم از براي ديگران داريم ماقسمت ما چون کمان از صيد خود خميازه‌اي است
قوت پرواز چون تيره از کمان داريم ماهمت پيران دليل ماست هر جا مي‌رويم
منت روي زمين بر باغبان داريم ماگر چه غير از سايه ما را نيست ديگر ميوه‌اي
چون جرس آوازه‌اي در کاروان داريم ماگر چه صائب دست ما خالي است از نقد جهان