ما گر چه در بلندي فطرت يگانه‌ايم

شاعر : صائب تبريزي

صد پله خاکسارتر از آستانه‌ايمما گر چه در بلندي فطرت يگانه‌ايم
در فکر جمع خار و خس آشيانه‌ايمدرگلشني که خرمن گل مي‌رود به باد
در زندگي، به خواب و به مردن، فسانه‌ايماز ما مپرس حاصل مرگ و حيات را
در آرزوي يک نفس بي‌غمانه‌ايمچون صبح، زير خيمه‌ي دلگير آسمان
با دست خشک، عقده گشا همچو شانه‌ايمچون زلف، هر که را که فتد کار در گره
ما در ميان خلق همان بر کرانه‌ايمآنجاست ادمي که دلش سير مي‌کند
هر چند آتشيم، ولي بي‌زبانه‌ايمما را زبان شکوه ز بيداد يار نيست
ما بلبل هميشه بهار زمانه‌ايمگر تو گل هميشه بهاري زمانه را
آسوده از کشاکش اهل زمانه‌ايمصائب گرفته‌ايم کناري ز مردمان