به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

شاعر : فخرالدين عراقي

مي‌زدم نعره و فرياد ز من کس نشنودبه خرابات شدم دوش مرا بار نبود
يا خود از هيچ کسي هيچ کسم در نگشوديا نبد هيچ کس از باده‌فروشان بيدار
رندي از غرفه برون کرد سر و رخ بنمودچون که يک نيم ز شب يا کم يا بيش برفت
نغز پرداختي آخر تو نگويي که چه بود؟گفت: خير است، درين وقت تو ديوانه شدي
تا درين وقت ز بهر چو تويي در که گشود؟گفتمش: در بگشا، گفت: برو، هرزه مگوي
تا تو اندر دوي، اندر صف پيش آيي زوداين نه مسجد که به هر لحظه درش، بگشايند
شاهد و شمع و شراب و غزل و رود و سروداين خرابات مغان است و درو زنده‌دلان
سودشان جمله زيان است و زيانشان همه سودزر و سر را نبود هيچ درين بقعه محل
عاشقان همچو خليلند و رقيبان نمرودسر کوشان عرفات است و سراشان کعبه
زين همه آتش خود هيچ نبيني جز دوداي عراقي، چه زني حلقه برين در شب و روز؟