به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

به خرابات شدم دوش مرا بار نبود شاعر : فخرالدين عراقي مي‌زدم نعره و فرياد ز من کس نشنود به خرابات شدم دوش مرا بار نبود يا خود از هيچ کسي هيچ کسم در نگشود يا نبد هيچ کس از باده‌فروشان بيدار رندي از غرفه برون کرد سر و رخ بنمود چون که يک نيم ز شب يا کم يا بيش برفت نغز پرداختي آخر تو نگويي که چه بود؟ گفت: خير است، درين وقت تو ديوانه شدي تا درين وقت ز بهر چو تويي در که گشود؟ گفتمش: در بگشا، گفت: برو، هرزه مگوي تا تو اندر دوي، اندر صف پيش آيي زود...