اي دوست الغياث! که جانم بسوختي

شاعر : فخرالدين عراقي

فرياد! کز فراق روانم بسوختياي دوست الغياث! که جانم بسوختي
در آتش عنا دل و جانم بسوختيدر بوته‌ي بلا تن زارم گداختي
ليکن ندانم آنکه چه سانم بسوختي؟دانم که: سوختي ز غم عشق خود مرا
پيدا نمي‌شود، که نهانم بسوختيمي‌سوزيم درون و تو در وي نشسته‌اي
ز انديشه‌ي فراق چنانم بسوختيزاتش چگونه سوزد پروانه؟ ديده‌اي؟
آتش زدي و سود و زيانم بسوختيسود و زيان من، ز جهان، جز دلي نبود
کز آه سوزناک زيانم بسوختيتا کي ز حسرت تو برآرم ز سينه آه؟
چو مرغ نيم کشته تپانم بسوختيبر خاک درگه تو تپيدم بسي ز غم
کامم گداختي و زبانم بسوختيتا گفتمت که: کام عراقي ز لب بده