اي دوست الغياث! که جانم بسوختي

اي دوست الغياث! که جانم بسوختي شاعر : فخرالدين عراقي فرياد! کز فراق روانم بسوختي اي دوست الغياث! که جانم بسوختي در آتش عنا دل و جانم بسوختي در بوته‌ي بلا تن زارم گداختي ليکن ندانم آنکه چه سانم بسوختي؟ دانم که: سوختي ز غم عشق خود مرا پيدا نمي‌شود، که نهانم بسوختي مي‌سوزيم درون و تو در وي نشسته‌اي ز انديشه‌ي فراق چنانم بسوختي زاتش چگونه سوزد پروانه؟ ديده‌اي؟ آتش زدي و سود و زيانم بسوختي سود و زيان من، ز جهان، جز دلي نبود کز آه سوزناک...