هرگاه که مست آن لقا باشم

شاعر : عطار

هشيار جهان کبريا باشمهرگاه که مست آن لقا باشم
کافسوس بود که من مرا باشممستغرق خويش کن مرا دايم
آن دم بتر از بت خطا باشمکان دم که صواب کار خود جويم
چون نيست بجز تو من که را باشمگه گه گويي که ديگري را باش
تا کي ز جمال تو جدا باشمتا چند کني ز پيش خود دورم
مگذار که يک نفس مرا باشماز هر سويم همي فکن هر دم
چون آن تو کني بدان سزا باشمگر تو بکشي چو شمع صد بارم
در بند هزار خون بها باشمصد خون دارم اگر به خون خويش
در پيش تو ذره‌ي هوا باشمگفتم به بر من آي تا يکدم
بر کشتن خويشتن گوا باشمگر قصد کني به خون جان من
من با تو در آن دم آشنا باشمگفتي که چو باد و دم رسد کارت
آنگاه من آن نفس کجا باشمگر آن نفس آشنا شوي با من
کان اوليتر که من فنا باشمني ني که تو باش در بقا جمله
گر باشم و گر نه پادشا باشمعطار اگر فنا شوم در تو