| اين سخن شد فاش در هر مجلسي | | گشت عاشق بر اياز آن مفلسي |
| ميدويدي آن گداي حق شناس | | چون سواره گشتي اندر ره اياس |
| رند هرگز ننگرستي جز بگوي | | چون به ميدان آمدي آن مشک موي |
| کان گدايي گشت عاشق بر اياز | | آن سخن گفتند با محمود باز |
| ميدويد آن رند در عشقي تمام | | روزديگر چون به ميدان شد غلام |
| گوييي چون گوي چوگان خورده بود | | چشم درگوي اياز آورده بود |
| ديد جانش چون جو و رويش چو کاه | | کرد پنهان سوي او سلطان نگاه |
| ميدويد از هر سوي ميدان چو گوي | | پشت چون چوگان و سرگردان چو گوي |
| خواستي هم کاسگي پادشاه | | خواندش محمود و گفتش اي گدا |
| عشق بازي را ز تو کمتر نيم | | رند گفتش گر گدا ميگوييم |
| هست اين سرمايهي سرمايگي | | عشق و افلاس است در همسايگي |
| عشق مفلس را سزد بيهيچ شک | | عشق از افلاس ميگيرد نمک |
| عشق را بايد چو من دل سوخته | | تو جهان داري دلي افروخته |
| صبر کن در درد هجران يک نفس | | ساز وصل است اينچ تو داري و بس |
| هجر را گر مرد عشقي پاي دار | | وصل را چندين چه سازي کار و بار |
| جمله چون برگوي ميداري نظر | | شاه گفتش اي ز هستي بيخبر |
| من چو او و او چو من آغشته است | | گفت زيرا گو چو من سرگشته است |
| هر دو يک گوييم در چوگان او | | قدر من او داند و من آن او |
| بي سرو بي تن به جان استادهايم | | هر دو در سرگشتگي افتادهايم |
| باز ميگوييم مشتي غم ازو | | او خبر دارد ز من، من هم ازو |
| کاسب او را نعل بوسد گاه گاه | | دولتيتر آمد از من گوي راه |
| ليک من از گوي محنت کش ترم | | گرچه همچون گوي بي پا و سرم |
| وين گداي دلشده بر جان خورد | | گوي برتن زخم از چوگان خورد |
| از پي او ميدود آخر اياس | | گوي گرچه زخم دارد بيقياس |
| درپيم بي او و من در پيش ازو | | من اگر چه زخم دارم بيش ازو |
| وين گدا پيوسته دور افتاده است | | گوي گه گه در حضور افتاده است |
| از پي وصلش سروري ميرسد | | آخر او را چون حضوري ميرسد |
| گوي وصلي يافت و از من گوي برد | | من نمييارم ز وصلش بوي برد |
| دعوي افلاس کردي پيش من | | شهريارش گفت اي درويش من |
| مفلسي خويش را داري گوا | | گر نميگويي دروغ اي بينوا |
| مدعيام، اهل اين مجلس نيم | | گفت تا جان من بود مفلس نيم |
| جان فشاندن هست مفلس را نشان | | ليک اگر در عشق گردم جان فشان |
| جان فشان، ورنه مکن دعوي عشق | | در تو اي محمود کو معني عشق |
| داد جان بر روي جانان ناگهان | | اين بگفت و بود جانيش از جهان |
| شد جهان محمود را زان غم سياه | | چون به داد آن رند جان بر خاک راه |
| تو درآ تا خود ببيني دست برد | | گر به نزديک تو جان بازيست خرد |
| تا تو زين ره بشنوي بانگ دراي | | گر ترا گويند يک ساعت درآي |
| کانچ داري جمله در بازي تمام | | چون چنان بي پا و سرگردي مدام |
| عقل و جان زير و زبر باشد ترا | | چون درافتي، تا خبر باشد ترا |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}