استبداد بین المللی

يكي از بخش هاي تشكيل دهنده ي هويت اين انقلاب،استقلال و هويت ملت ايران بود؛چيزي كه در طول پنجاه ساله ي حكومت پهلوي و حدود پنجــاه سال قبــل از آن در حكـومت قاجار، به كل لگد مال شده بود.
ملت ايران- چه فرزانگانشان كه با علم و آگاهي از آن وضعيت رنج مي بردند،و چه آحاد مردم كه از آثار آن وضعيت دچار شكنجه و ستم بودند- يكي از بزرگترين هدفهايشان اين بود كه اين هويت اسير را بازيابي كنند.
آمريكا به رغم شعارهاي دروغين حمايت از حقوق بشر و آزادي،مبارزه با تروريسم و تلاش براي مبارزه با سلاح هاي كشتار جمعي حامي و پشتيبان بسياري از حكومت هاي استبدادي و كودتايي است.
مسؤولان آمريكايي مي گويند،ايران سياست هاي آمريكا را قبول ندارد و با سياست هاي ما مخالف است،بنابراين ما نمي توانيم چنين رژيمي را تحمل كنيم!
مسألــه اين است كـه امــروز از ميان كشوري كه
سال هاي متمادي سياست هايش دربست تسليم سياست هاي آمريكا بوده،ملتي سر بلند كرده است كه به همه ي خواسته هاي طمع ورزانه ي آمريكا و ديگر مستكبران عالم «نه» گفته و با قدرت و شجاعت و ايستادگي و مظلوميت و شعارهاي گوياي خود،دنياي اسلام را هم به اين حقيقت،مؤمن و معتقد كرده است.
توقع آنهااز ايران اسلامي،تبعيت از سياست هاي آمريكا و تسليم در مقابل مستكبران عالم است؛يعني يك استبداد بين المللي.
امروز جامعه ي بشري به حدّي رسيده است كه معناي استبداد بين المللي را مي فهمد و سنگيني اين بار سياه و خسارتبار را بر دوش خود حس مي كند.
آمــريكـايـي ها با طــرح خاورميانه ي بزرگ
مي خواهند خاورميانه را يك دست و متعلق به خودشان كنند.يعني درواقع خاورميانه را به غاصبان فلسطين تقديم كنند.چنين چيزي امكان نخواهد داشت.
آگاهي ملت هاي مسلمان و مخالفت آنان با استبداد بين المللي عامل محكوم به شكست بودن طرح خاورميانه ي بزرگ است.