قاري شجاع

هنگامي که سوره ي «الرحمن» نازل شد، پيامبر (ص) خطاب به يارانش فرمودند: « چه کسي از شما مي تواند اين سوره را بر رؤساي قريش بخواند؟»
حاضران سکوت کردند، زيرا ازآزار سران قريش بيمناک بودند.
عبدالله بن مسعود برخاست و گفت: اي رسول خدا من اين کار را انجام مي دهم. ابن مسعود جثه اي کوچک داشت و از نظر جسماني ضعيف بود. زماني که به نزد سران قريش رفت، آنها دور کعبه جمع شده بودند، ابن مسعود سوره «الرحمن» را براي آنان قرائت کرد.
ابوجهل برخاست و چنان سيلي محکمي به او زد که گوش او پاره شد و خون جاري گشت. ابن مسعود گريان و نالان به خدمت پيامبر (ص) بازگشت، وقتي پيامبر (ص) او را در آن حالت ديد ناراحت شدند و سر به زير انداختند و در غم و اندوهي عميق فرورفتند.
ناگهان جبرئيل در حالي که خندان و مسرور بود نازل شد. پيامبر (ص) فرمودند: اي جبرئيل چرا شادماني در حالي که ابن مسعود گريان است؟ عرض کرد: به زودي دليل آن را خواهي دانست.
مدتي از اين ماجرا گذشت مسلمانان در جنگ بدر پيروز شدند، ابن مسعود در ميان کشته هاي مشرکان مي گشت که ناگهان چشمش بر ابوجهل افتاد، در حالي که نفسهاي آخرين خود را مي کشيد. ابن مسعود روي سينه او قرار گرفت، ابوجهل چشمانش را باز کرد گفت: اي چوپان ناچيز! بر جايگاه بلندي قرار گرفته اي؟ ابن مسعود گفت: «الاسلام يعلو و لا يعلي عليه؛ اسلام برتري مي گيرد و چيزي بر اسلام برتري نمي گيرد.» (1) ابوجهل گفت: به دوست خود «محمد» بگو: در زندگي از نظر من هيچ کس، از او مبغوض تر نبود، حتي در حال مرگم!
وقتي اين سخن به گوش پيامبر (ص) رسيد، فرمودند: فرعون زمان من، از فرعون زمان موسي بدتر بود، زيرا فرعون زمان موسي در آخرين لحظات عمر خود گفت: من ايمان آوردم، ولي اين فرعون طغيانش بيشتر شد. سپس ابوجهل به ابن مسعود گفت: سر مرا با اين شمشير قطع کن که برنده تر است؛ و ابن مسعود سر او را از بدنش جدا کرد و به نزد پيامبر (ص) برد. (2)

پي نوشت :
 

1- وسائل الشيعه، ج 17، ص 376. اين حديث را از پيامبر اکرم (ص) نقل کرده است.
2- تفسير نمونه، ج 27، ص 170.
برگرفته از نشريه بشارت 60
 

منبع: کتاب داستان هاي پيروان وحي
/س