حضرت صادق (ع ) می فرمود: هر کس به برادر دینی خود تهمت زند، احترامی میان آن دو به جا نماند. (2)
امیر المؤ منین (ع ) فرمود: کار برادر دینی خود را به بهترین وجه آن حمل کن، تا آن گاه که کاری کند و راه توجیه را بر تو ببندد، و هیچ گاه به سخنی که از دهان برادرت بیرون آید، گمان بد مبر، در صورتی که برای آن سخن محمل خوبی می یابی. (3)
شرح:
مقصود این است که هر گاه گفتاری یا کرداری از برادر دینی سرزند که دارای دو وجه است: یکی نیک و یکی بد، باید تا آنجا که مقدور انسان است، آن را بر وجه نیک حمل کند، گر چه احتمال طرف دیگر را هم بدهد و تجسس و وارسی کردن هم جایز نیست و خداوند از آن نهی فرموده، مگر آن که راهی بر توجیه نیکوی آن به دست نیاوری.
پی نوشت:
(1) اذااتهم الؤ من اخاه انماث الایمان من قبله کما ینماث فی الماء. (باب التهمة مسوء الظن، ح 1)(2) من اتهم اخاه دینه فلاحرمة بینهما. (عنلت: ح 2).
(3) ضع اءمر اءخیک علی اءحسنه حتی یاءتیک ما یغلبک منه و لا تظنن بکلمة خرجت من اخیک سوءا و اءنت تجدلها فی الخیر محملا. (همان، ح 3)
منبع: حوزه نت
.jpg "چرا پیامبران و ائمه (ع) بیمار می‌شوند؟ ضعف بشری و مقام عصمت")
