شخصی که امیدش به رحمت خداوند قطع می گردد و خود را مشمول قهر حتمی الهی ببیند، و آخرت خود را تباه شمارد، برای اینکه حداقل نقد دنیا از کف او نرود، هرمعصیتی را برخود هموار می سازد.
چو قامت ما برای غرق است
در کم و زیاد آن چه فرق است
در کم و زیاد آن چه فرق است
چرا که تنها عامل پرهیز از گناه، خوف از عاقبت معصیت است، و او با زهر یأس از این زندان رها گشته است.
حضرت امیر علیه السلام می فرماید:
الْخَوْفُ سِجْنُ النَّفْسِ مِنَ الذُّنُوبِ وَرادِعُها عَنِ الْمَعاصی.[1]
ترس زندان نفس از گناهان و موجب ترک معاصی است.
لهذا برنامه مکتب اخلاقی اسلام ایجاد حالتی بین یأس و امید است، یأسی که آدمی را از نتیجه کردار خود بهراساند و البته درحدی که امید وی به رحمت حقّ منقطع نگردد.
«أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّیلِ ساجِداً وَ قائِماً یحْذَرُ الْآخِرَةَ وَ یرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّهِ...».[2]
آیا اهل آتش با ارزش است یا کسی که شبها به خشوع و سجده و قیام مشغول است و از آخرت بیم و به رحمت پروردگارش امیدوار می باشد.
علیهذا هم یأس و ناامیدی محض که خوف محض بیافریند و هم رجاء و ایمنی از قهر الهی، هردو به خاطر توالی فاسده عدیده و تشویق و ترغیب خلایق به گناه مردود هستند و کبیره موبقه محسوب می شوند.
پی نوشت ها:
[1] غررالحکم.
[2] زمر/ 9.
منبع: حوزه نت
