همه با هم
امام خمینی قدس سره: تا وحدت کلمه نباشد، تا رؤسای اسلام، وحدت کلمه در خودشان ایجاد نکننند، تا فکر نکنند بر بدبختی های ملت های اسلام، غربت اسلام و قرآن کریم، سیادت نمی توانند بکنند. باید فکر بکنند، عمل کنند، تا سیادت کنند. و اگر این مطلب را انجام بدهند، سید دنیا خواهند شد. اگر اسلام را آن طوری که هست به دنیا معرفی کنند و آن طوری که هست عمل بکنند، سیادت با شماست؛ بزرگی با شماست: (... لله العزّه و لرسوله و للمؤمنین... ) (1) و (2)
ما وطنمان اسلام است. ما تابع احکام اسلام هستیم . اسلام به ما اجازه نمی دهد که یک کشور مسلمی را ما تحت سلطه قرار بدهیم و ما نخواهیم [خواست] هیچ وقت؛ توجه به این نخواهیم پیدا کرد؛ شماها چه داعی دارید که دائما دم از این می زنید که ایران خطر است برای ما؟ ایران خطر است برای امریکا... (3)
امروز چاره چیست و برای شکستن این بت ها چه تکلیفی متوجه مسلمانان جهان و مستضعفان می باشد؟ یک چاره که اساس چاره هاست و ریشه ی این گرفتاری ها را قطع می کند و فساد را از بن می سوزاند، وحدت مسلمانان، بلکه تمامی مستضعفان و دربند کشیده شدگان جهان است. و این وحدت، که اسلام شریف و قرآن کریم بر آن پافشاری کرده اند، با دعوت و تبلیغ دامنه دار باید به وجود آید. (4)
اسلام همه ی افرادی که ایمان به خدا آورده اند، همه ی آن ها را برادر می داند و حساب جداگانه ندارد که حسابی برای عرب باز کرده باشد، یک حسابی برای عجم باز کرده باشد، یک حسابی برای ایران باز کرده باشد و یک حسابی برای کجا، حساب ها، این حساب هایی که پیش مردم مادی مطرح است، که ما ایرانی هستیم و برای ایران باید چه بکنیم، و آنی که بگوید ما عراقی هستیم و برای چه، این حساب ها در اسلام نیست. ... و لهذا، ما مکرّر این معنا را گفته ایم که این قضیه ای که شاید صحبتش در همه جا هست که ملت ایران- مثلاً- جدا، ملت عراق جدا، هر کدام یک عصبیّتی برای او داشته باشنند و حتی به اسلام کار نداشته باشند، به ملت و به ملیّت کار داشته باشند، این یک امر بی اساسی است که در اسلام، بلکه مضادّ (5) با اسلام است. (6)
مقام معظم رهبری مدظله العالی:
امیر المؤمنین علیه السلام با این موقعیت، با این وضوح معنای امامت آن بزرگوار که منصوب پیغمبر و منصوب الهی است، آن وقتی که ملاحظه کرد و دید که جامعه ی اسلامی آسیب پذیر است و اگر او بخواهد دنباله ی این حق را بگیرد و مطالبه کند، ممکن است اسلام به خطر بیفتد، کنار نشست. این هم یک مسأله ی مهمی است. نه فقط کنار نسشت؛ - یعنی ادعا را مطرح نکرد که اختلاف و شق عصای مسلمین نشود. بکله همکاری کرد که با کسانی که به نظر امیرالمؤمنین علیه السلام صاحبان منصب حق نبودند- که بر جامعه ی اسلامی حکومت میکردند-، چون دید که امروز اسلام به این احتیاج دارد؛ فداکاری. این هم یک درس دیگر است برای ما. این هم درس غدیر است، درس علوی است. (7)
ما امروز منطقمان در دنیای اسلام قوی ترین منطق است... همه ی برادران دنیای اسلام را از هر مذهبی که هستند، به اتحاد و برادری دعوت می کنیم، نمی خواهیم اختلاف ایجاد شود. اثبات خود را با نفی دیگران نمی خواهیم بکنیم. این، بسیار نکته ی مهمی است. این همان انسجام اسلامی است که ما اول امسال عرض کردیم. درست همان نقطه ای است که دشمنان می خواهند از این نقطه وارد شوند و دنیای اسلام را از آنچه که هست، بازهم ضعیف تر کنند. سال های متمادی این ها از ضعف دنیای اسلام، ضعف حکومت های اسلامی استفاده کردند و هر کار دلشان خواست در دنیای اسلام، در منطقه ی اسلامی انجام دادند. حالا که ملت های اسلام بیدار شدند و در بخشی از امت اسلامی؛ یعنی این بخش ایران اسلامی یک چنین شکوه و عظمتی به وجود آمده است از اقتدار و حضور مردمی، و ملت های دیگر هم روز به روز بیدار تر می شوند، امروز استکبار؛- یعنی همان دشمنان همیشگی- باز این ویرروس اختلاف را می خواهند با کمال خیانت و رذالت در پیکر بخش های اسلامی تزریق کنند؛ اختلاف را تشدید کنند. با این باید مواجه شد. این هم درس غدیر است، این هم درس امیرالمؤمنین علیه السلام است.(8)
کسانی در همان وقت آمدند پیش امیرالمؤمنین علیه السلام که یا علی حق با توست؛ ما می آییم چنین می کنیم، چنان می کنیم، از تو حمایت می کنیم، زیر بار این ها نرو. امیرالمؤمنین علیه السلام ردشان کرد. خود او اگر می خواست از حق خود دفاع کند و قیام کند، احتیاج به کسی نداشت، اما دید جامعه ی اسلامی تاب تحمل این اختلاف و درگیری را ندارد؛ لذا کنار کشید. این درس است برای ما. (9)
امروز اختلافات را نباید زنده کرد، نباید برجسته کرد، نباید فرق اسلامی مقدسات یکدیگر را- که نقطه ی حساسیت زای هر فرقه ای همان بخش مقدساتش است- مورد اهانت قرار بدهند. روی نقاط حساس یکدیگر انگشت گذاشتن و فشار آوردن، معلوم است تحریک کننده است؛ این به اختلاف دنیای اسلام منتهی می شود؛ این اختلاف نباید باشد؛ حرف ما این است. (10)
دلسوزان دنیای اسلام همه ی حرفشان این است که روی نقاط حساسیت فرقه ها نباید انگشت بگذارند و حساسیت ایجاد کنند؛ دشمنی ایجاد کنند. امروز یک دشمن بزرگی وجود دارد که نه سنی است، نه شیعه، نه به هیچ یک از فرق اسلامی اندک گرایشی دارد. اما به سنی نزدیک می شود یک جور تلقین می کند، به شیعه نزدیک می شود یک جور تلقین می کند؛ برای این که بین این ها اختلاف و دعوا و جنگ به راه بیندازد. باید مواظب آن دشمن بود. (11)
/س
ما وطنمان اسلام است. ما تابع احکام اسلام هستیم . اسلام به ما اجازه نمی دهد که یک کشور مسلمی را ما تحت سلطه قرار بدهیم و ما نخواهیم [خواست] هیچ وقت؛ توجه به این نخواهیم پیدا کرد؛ شماها چه داعی دارید که دائما دم از این می زنید که ایران خطر است برای ما؟ ایران خطر است برای امریکا... (3)
امروز چاره چیست و برای شکستن این بت ها چه تکلیفی متوجه مسلمانان جهان و مستضعفان می باشد؟ یک چاره که اساس چاره هاست و ریشه ی این گرفتاری ها را قطع می کند و فساد را از بن می سوزاند، وحدت مسلمانان، بلکه تمامی مستضعفان و دربند کشیده شدگان جهان است. و این وحدت، که اسلام شریف و قرآن کریم بر آن پافشاری کرده اند، با دعوت و تبلیغ دامنه دار باید به وجود آید. (4)
اسلام همه ی افرادی که ایمان به خدا آورده اند، همه ی آن ها را برادر می داند و حساب جداگانه ندارد که حسابی برای عرب باز کرده باشد، یک حسابی برای عجم باز کرده باشد، یک حسابی برای ایران باز کرده باشد و یک حسابی برای کجا، حساب ها، این حساب هایی که پیش مردم مادی مطرح است، که ما ایرانی هستیم و برای ایران باید چه بکنیم، و آنی که بگوید ما عراقی هستیم و برای چه، این حساب ها در اسلام نیست. ... و لهذا، ما مکرّر این معنا را گفته ایم که این قضیه ای که شاید صحبتش در همه جا هست که ملت ایران- مثلاً- جدا، ملت عراق جدا، هر کدام یک عصبیّتی برای او داشته باشنند و حتی به اسلام کار نداشته باشند، به ملت و به ملیّت کار داشته باشند، این یک امر بی اساسی است که در اسلام، بلکه مضادّ (5) با اسلام است. (6)
مقام معظم رهبری مدظله العالی:
امیر المؤمنین علیه السلام با این موقعیت، با این وضوح معنای امامت آن بزرگوار که منصوب پیغمبر و منصوب الهی است، آن وقتی که ملاحظه کرد و دید که جامعه ی اسلامی آسیب پذیر است و اگر او بخواهد دنباله ی این حق را بگیرد و مطالبه کند، ممکن است اسلام به خطر بیفتد، کنار نشست. این هم یک مسأله ی مهمی است. نه فقط کنار نسشت؛ - یعنی ادعا را مطرح نکرد که اختلاف و شق عصای مسلمین نشود. بکله همکاری کرد که با کسانی که به نظر امیرالمؤمنین علیه السلام صاحبان منصب حق نبودند- که بر جامعه ی اسلامی حکومت میکردند-، چون دید که امروز اسلام به این احتیاج دارد؛ فداکاری. این هم یک درس دیگر است برای ما. این هم درس غدیر است، درس علوی است. (7)
ما امروز منطقمان در دنیای اسلام قوی ترین منطق است... همه ی برادران دنیای اسلام را از هر مذهبی که هستند، به اتحاد و برادری دعوت می کنیم، نمی خواهیم اختلاف ایجاد شود. اثبات خود را با نفی دیگران نمی خواهیم بکنیم. این، بسیار نکته ی مهمی است. این همان انسجام اسلامی است که ما اول امسال عرض کردیم. درست همان نقطه ای است که دشمنان می خواهند از این نقطه وارد شوند و دنیای اسلام را از آنچه که هست، بازهم ضعیف تر کنند. سال های متمادی این ها از ضعف دنیای اسلام، ضعف حکومت های اسلامی استفاده کردند و هر کار دلشان خواست در دنیای اسلام، در منطقه ی اسلامی انجام دادند. حالا که ملت های اسلام بیدار شدند و در بخشی از امت اسلامی؛ یعنی این بخش ایران اسلامی یک چنین شکوه و عظمتی به وجود آمده است از اقتدار و حضور مردمی، و ملت های دیگر هم روز به روز بیدار تر می شوند، امروز استکبار؛- یعنی همان دشمنان همیشگی- باز این ویرروس اختلاف را می خواهند با کمال خیانت و رذالت در پیکر بخش های اسلامی تزریق کنند؛ اختلاف را تشدید کنند. با این باید مواجه شد. این هم درس غدیر است، این هم درس امیرالمؤمنین علیه السلام است.(8)
کسانی در همان وقت آمدند پیش امیرالمؤمنین علیه السلام که یا علی حق با توست؛ ما می آییم چنین می کنیم، چنان می کنیم، از تو حمایت می کنیم، زیر بار این ها نرو. امیرالمؤمنین علیه السلام ردشان کرد. خود او اگر می خواست از حق خود دفاع کند و قیام کند، احتیاج به کسی نداشت، اما دید جامعه ی اسلامی تاب تحمل این اختلاف و درگیری را ندارد؛ لذا کنار کشید. این درس است برای ما. (9)
امروز اختلافات را نباید زنده کرد، نباید برجسته کرد، نباید فرق اسلامی مقدسات یکدیگر را- که نقطه ی حساسیت زای هر فرقه ای همان بخش مقدساتش است- مورد اهانت قرار بدهند. روی نقاط حساس یکدیگر انگشت گذاشتن و فشار آوردن، معلوم است تحریک کننده است؛ این به اختلاف دنیای اسلام منتهی می شود؛ این اختلاف نباید باشد؛ حرف ما این است. (10)
دلسوزان دنیای اسلام همه ی حرفشان این است که روی نقاط حساسیت فرقه ها نباید انگشت بگذارند و حساسیت ایجاد کنند؛ دشمنی ایجاد کنند. امروز یک دشمن بزرگی وجود دارد که نه سنی است، نه شیعه، نه به هیچ یک از فرق اسلامی اندک گرایشی دارد. اما به سنی نزدیک می شود یک جور تلقین می کند، به شیعه نزدیک می شود یک جور تلقین می کند؛ برای این که بین این ها اختلاف و دعوا و جنگ به راه بیندازد. باید مواظب آن دشمن بود. (11)
پي نوشت :
1. المنافقون (63): 8.
2. صحیفه امام، ج 2، ص 35.
3. همان، ج 16، ص 392.
4. همان، ج 18، ص 91.
5. مخالف.
6. صحیفه امام، ج 13، ص 167و 168.
7. در دیدار اقشار مختلف مردم در روز عید غدیر خم، 1368/10/8.
8. همان.
9. همان.
10. همان.
11. همان.
/س
