گر چه بربود عقل و دين مرا
گر چه بربود عقل و دين مرا
شاعر : امير خسرو دهلوي
| بد مگوييد نازنين مرا |
|
گر چه بربود عقل و دين مرا |
| نشنود نالهي حزين مرا |
|
گوشش از بار درد گران گشتست |
| به من آن سرو راستين مرا |
|
آخر اي باغبان يکي بنماي |
| خار ميگيرد آستين مرا |
|
دست در گل همي زنم ليکن |
|