آرامش؛ کيميايي دست يافتني
نويسنده: اعظم پور پونيه
(الا بذکر الله تطمئن القلوب) «آگاه باشيد که با ياد خدا دل ها آرامش مي يابد.» (سوره رعد، آيه 28)
در عصري که بسياري آن را عصر اضطراب مي نامند، آرامش گمشده انسان است. و به عبارتي؛ آدمي که در عصر آهن و ماشين زندگي مي کند، آرامش حکم کيميا دارد؛ کيميايي که دست يافتني است؛ اما نگهداري آن، توانايي و تلاش مي خواهد.
انسان امروزي - که غرق در تجملات و ماديات بوده و در ازدحام شهرهاي بزرگ و کوچک خود را گم کرده - سلامت روح و جسم را از دست داده است. آرامش، تنها دارويي است که مي تواند دردهاي انسان را تسکين دهد و روح و جسم شان را سلامت بخشد.
راستي آرامش يعني چه؟ آرامش، يعني تشويش و اضطراب و دلهره نداشتن. آرامش، يعني رهايي از حزن و غم و اندوه و هراس. روح و جسم برخوردار از اطمينان و ثبات، با اين همه، دست و پنجه نرم مي کند.
حال جاي اين سؤال است که چگونه مي توان کيميايي آرامش را به دست آورد؟
در ميان ناراحتي ها، تنها با داشتن نيروي نهاني اعتقاد به مبدأ حقيقي است که مي توان برمشکلات زندگي چيره گشت. فقط آن نيرو و قدرت است که مي تواند بر تشويش و اضطراب و نگراني آدمي فائق آيد.
اين نيرو، جز با تربيت اخلاقي و تزکيه نفس و هم چنين رعايت اصول و تعليمات پيشوايان دين ودانش به دست نمي آيد.
با نيروي ايمان وخداپرستي و پيروي از تعاليم انبيا حق مي توان بر تمام مشکلات روحي و دغدغه هاي زندگي چيره شد.
از نظر قرآن، دست يابي به آرامش، فقط از يک راه ممکن بوده وآن ياد خداست.
(الا بذکر الله تطمئن القلوب) «با ياد خدا دل ها آرامش مي يابد.» (سوره رعد، آيه 28)
«خدا»، خالق و بر پا دارنده نظام هستي بوده و فقط ياد او مي تواند براي انسان آرامش و اطمينان را فراهم آورد.
ياد خدا، محصول ايمان به خداست. يعني، بايد خدا را باور داشت، تا بتوان از ثمره اطمينان و آرامش برخوردار شد. ياد خدا، به اين معناست که دائما متوجه باشيم که عالم طبيعت مالکي دارد و هدفي، و انسان در محضر خداي حکيم، قادر، مهربان و خيرخواهي است که در سخت ترين شرايط، بنده خود را تنها نمي گذارد و هميشه و همه جا با اوست.او خدايي است که بر بندگان خويش از پدر و مادر مهربان تر است و دوست دارد که همه به کمال و فلاح برسند.
امام علي (ع) فرمود: ذکر الله جلاء الصدور وطمأنينه القلوب(1).
«ياد خدا، روشني بخش سينه ها وآرامش دل هاست.»
/ن
در عصري که بسياري آن را عصر اضطراب مي نامند، آرامش گمشده انسان است. و به عبارتي؛ آدمي که در عصر آهن و ماشين زندگي مي کند، آرامش حکم کيميا دارد؛ کيميايي که دست يافتني است؛ اما نگهداري آن، توانايي و تلاش مي خواهد.
انسان امروزي - که غرق در تجملات و ماديات بوده و در ازدحام شهرهاي بزرگ و کوچک خود را گم کرده - سلامت روح و جسم را از دست داده است. آرامش، تنها دارويي است که مي تواند دردهاي انسان را تسکين دهد و روح و جسم شان را سلامت بخشد.
راستي آرامش يعني چه؟ آرامش، يعني تشويش و اضطراب و دلهره نداشتن. آرامش، يعني رهايي از حزن و غم و اندوه و هراس. روح و جسم برخوردار از اطمينان و ثبات، با اين همه، دست و پنجه نرم مي کند.
حال جاي اين سؤال است که چگونه مي توان کيميايي آرامش را به دست آورد؟
در ميان ناراحتي ها، تنها با داشتن نيروي نهاني اعتقاد به مبدأ حقيقي است که مي توان برمشکلات زندگي چيره گشت. فقط آن نيرو و قدرت است که مي تواند بر تشويش و اضطراب و نگراني آدمي فائق آيد.
اين نيرو، جز با تربيت اخلاقي و تزکيه نفس و هم چنين رعايت اصول و تعليمات پيشوايان دين ودانش به دست نمي آيد.
با نيروي ايمان وخداپرستي و پيروي از تعاليم انبيا حق مي توان بر تمام مشکلات روحي و دغدغه هاي زندگي چيره شد.
از نظر قرآن، دست يابي به آرامش، فقط از يک راه ممکن بوده وآن ياد خداست.
(الا بذکر الله تطمئن القلوب) «با ياد خدا دل ها آرامش مي يابد.» (سوره رعد، آيه 28)
«خدا»، خالق و بر پا دارنده نظام هستي بوده و فقط ياد او مي تواند براي انسان آرامش و اطمينان را فراهم آورد.
ياد خدا، محصول ايمان به خداست. يعني، بايد خدا را باور داشت، تا بتوان از ثمره اطمينان و آرامش برخوردار شد. ياد خدا، به اين معناست که دائما متوجه باشيم که عالم طبيعت مالکي دارد و هدفي، و انسان در محضر خداي حکيم، قادر، مهربان و خيرخواهي است که در سخت ترين شرايط، بنده خود را تنها نمي گذارد و هميشه و همه جا با اوست.او خدايي است که بر بندگان خويش از پدر و مادر مهربان تر است و دوست دارد که همه به کمال و فلاح برسند.
امام علي (ع) فرمود: ذکر الله جلاء الصدور وطمأنينه القلوب(1).
«ياد خدا، روشني بخش سينه ها وآرامش دل هاست.»
پي نوشت:
بحارالانوار، ج94، ص151.
/ن
