کرد چوره در سرطان آفتاب

کرد چوره در سرطان آفتاب شاعر : امير خسرو دهلوي چشمه‌ي خورشيد فرو شد باب کرد چوره در سرطان آفتاب سبزه صف خويش بصحرا کشيد ابر سرا پرده به بالا کشيد زد همه بنشست غبار زمين آب فرو ريخت به کار زمين باد به زنجير نگاهش نه داشت سيل، عنان بس که به تندي گزاشت گرم شد از آتش سوزان برق چون دهل رعد شد از آب غرق غلغله در گنبد گردون فتاد گرم چنان شد که چو آواز داد از دو طرف سبز پي و سرخ توز قوس قزح گشت کمان وار کوز کش نم صد ابر نه دارد زيان...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

کرد چوره در سرطان آفتاب

شاعر : امير خسرو دهلوي

چشمه‌ي خورشيد فرو شد باب		کرد چوره در سرطان آفتاب
سبزه صف خويش بصحرا کشيد		ابر سرا پرده به بالا کشيد
زد همه بنشست غبار زمين		آب فرو ريخت به کار زمين
باد به زنجير نگاهش نه داشت		سيل، عنان بس که به تندي گزاشت
گرم شد از آتش سوزان برق		چون دهل رعد شد از آب غرق
غلغله در گنبد گردون فتاد		گرم چنان شد که چو آواز داد
از دو طرف سبز پي و سرخ توز		قوس قزح گشت کمان وار کوز
کش نم صد ابر نه دارد زيان		تاب کشيد آتش به رقش چنان
آب گرفتش لب و سبزه کنار		جوي که شد مست خوش و آبدار
زير زمين ابر نمود از خيال		صفوت آب ار تو نداني محال
از شغب آورد زمين را ستوه		تندي سيلاب به بالاي کوه
از کف خورشيد نهان شد اثر		ماند همه وقت خط سبزه‌تر
هر چمني صد گل و صد آبرو		هر دمني يک گل و صد آب جو
گشت زره پوش سواران آب		برق به شمشير در آورد تاب
دست، بهرجوي، بر آبي دگر		برق، بهر سوي، بتابي دگر
با همه زالي شده پوشيده رو		پرده نشين گشت فلک سو به سو
جامه غوکي شده پيراهنش		جوي که شد برهنه سيمين تنش
چشمه ز جوي آب روان يافته		خاک ز بي آبي امان يافته
باد گره بر زده بر سيم آب		چون زمين از آب شده سيم ناب
هم به تواضع به نشيبش ميل		جوي رسيده به بلندي ز سيل
دور خرابي به کران آمده		زود ز مستي به فغان آمده
محتکران را شده خانه خراب		ماند بهر شهر عمارت در آب
طشت نگون، آب نه گيرد قرار		چرخ نگون طشت شده سيل بار
آب کش مجلس مستان شده		ابر هوا خواه گلستان شده
ابر سيه را به هوا خواسته		باغ که از سبزه شد آراسته
هر همه در بار و درآورده بار		برگ درختان تر از شاخسار
برق شده بر سر او تيغ کوه		ابر شده کوه بلند از شکوه
تکيه‌اشان بر کرم دستگير		بزر گران در گل لغزان اسير
کاب گذشت از سر و آنگاه زيست		شالي سر سبز ندانم که چيست
بچه طوطي ست که شد سيخ پر		سبزه نورسته تو گوئي مکر
ملک جهان گشته به کام بطان		سبزه به صحرا شده چون نوخطان
با سر گل خوش بود از سنگ جنگ		ژاله زنان بر سر کل مرغ سنگ
از سر طوفان شده پاياب جوي		غوطه‌ي مرغابي رعنا بجوي
جامه‌ي او نقره و مقراض زر		نول حواصل شده مقراض پر
هم به سرود آمده هم جلوه کرد		جرعه که طاوس ز باران بخورد
شير و شکر داد برون از نوا		يافته دراج خوشي در هوا
زاغ شده قمري جامه سپيد		زاب زمين شوي، بهر شاخ بيد
گرد چمن طعمه‌ي مرغان فراخ		ميوه اين فصل رسيده به شاخ
خنده همي کرد به پرده انار		خسته شده سينه‌ي خرما ز خار
برگ ازو گشته به بستان فراخ		موز، به يک برگ بپوشيد شاخ
نغزترين ميوه هندوستان		نغزک ا خوش نغز کن بوستان
پخته شود خوردنش آنگه بود		ميوه به باغ ار ز يکي ده بود
گشته نبات زمين از شيره تر		ميوه نغزک هم از آغاز بر
ابرش خود راند بدار الجلال		ابر در افشان شه‌ي دريا نوال
و آمده لشکر همه از آب تنگ		آب فراخي همه را تا به گنگ
سيل ز جنبيدن آن در خروش		لشکر انبوه چو دريا بجوش
هم ز هوا سوخته ميشد شتر		بود سراسر زمين از آب پر
اسپ نکرد آتش خود هيچ کم		گر چه که بود آب روان تا شکم
گاو زمين را سم‌شان سر شده		پاي ستوران به زمين در شده
راست چو دريا که برارد حباب		خيمه لشکر همه بر روي آب