| چون گل صد برگ بيامد بدست | | بيره تنبول که صد برگ بست |
| خوبترين نعمت هندوستان | | نادره برگي چو گل بوستان |
| صورت و معني به صفت هر دو تيز | | تيز چو گوش فرس تيزخيز |
| داد بهر گوش ز تيزي خبر | | تيزي ازو يافته گوش دگر |
| ليک هم از رگ دودش خون برون | | پر رگ و در رگ نه نشاني ز خون |
| خونش چو حيوان بدر آيد ز تن | | طرفه نباتي مکه چو شد در دهن |
| سستي دندان همه محکم کند | | خوردن آن بوئي دهن کم کند |
| گرسنه را گرسنگي کم شود | | سير خورد گرسنه در دم شود |
| صد در تعظيم گشاده به سند | | از در تعظيم فتاده به هند |
| چونه و فوفل شده رنگ آورش | | سرخي رويش ز سه خدمتگرش |
| مرتبه و نام همون راست بس | | طرفه که با اين سه شريکش به پس |
| کهنه شود بيش کند آب خويش | | گر چه که آبش به نوي هست بيش |
| ليک ز زرديش بود آبرو | | گر چه که از آب شود زرد رو |
| زود شود خشک چو افتد ز شاخ | | برگ که باشد به درختان فراخ |
| وز پس شش ماه بود تازه تر | | برگ عجب بين که گسسته ز بر |
| هم به گدا محترم و هم به شاه | | حرمتش از پيشگه و پائگاه |