| دل عاشق، نه جان عاقلم بخش | | خداوندا چو جان دادي دلم بخش |
| به بيرون و درون نبود ز تو فرد | | دروني ده که بيرون نبود از درد |
| نه از جان بلکه از دل زنده باشم | | چنان دارم که تا پاينده باشم |
| که از خود بگسلم سوي تو آيم | | چنان شو جانب خود رهنمايم |
| که از هر سو در آيد آفتابم | | چنان کن خانهي طينت خرابم |
| که با ياد تو ميرم، چون بميرم | | چنان نه ياد خود اندر ضميرم |
| که رويد جاوداني سبزه زين گل | | چنان بنياد عشق افگن درين دل |
| که رويم در تو باشد از همه روي | | چنانم خوان سوي خويش از همه سو |
| که فردا مست خيزم از مي عشق | | چنانم ده مي پي در پي عشق |
| به رحمت بر گرفتاري ببخشاي | | گرفتارم به دست نفس خود راي |
| که بعد از مردگي هم زنده مانم | | به نور دل چنان کن زنده جانم |
| پس آنگه سوي خويشم کش به يک بار | | ز نفس تيره کيشم، کش به يک بار |
| کزان درگه نداند سوي خود راه | | گدائي را چنان ده بار درگاه |
| چو خاکستر شوم بر باد در ده | | مرا در شعلههاي شوق خود نه |
| که بيهوش ابد گردم به بويت | | نسيمي نام زد فرما ز سويت |
| نخفتند از غمت، تا آخرين خواب | | بدان زنده دلان کاندر تف و تاب |
| به بيداري در دم تو کن آهنگ | | که چون آيد زمان خفتنم تنگ |
| چو بيداري دهي فردا ز خوابم | | پس از خوابي که بيداري نيابم |
| که بخت آرد ز ديدارت نويدم | | گشاده کن چنان چشم اميدم |
| که ميرم، تا زيم، در آرزويت | | حياتي ده مرا در جستجويت |
| که از تو جز تو مقصودي نخواهم | | بدان مقصود خواهش بخش راهم |
| که بتوانم شدن بر بام افلاک | | ز همت نردباني نه درين خاک |
| کليدي ده که در سويت گشايد | | اميدي ده که ره سويت نمايد |
| به طاعت بخش توفيق سجودم | | چو دادي از پي طاعت وجودم |
| که نسپارد به شيطان حاصلم را | | به کاري رهنموني کن دلم را |
| که تا جان دادنم دل زنده داري | | مرا با زندگاني بخش ياري |
| که من زان آشنائي زنده گردم | | بده با آشنائي آب خوردم |
| که دور از من بوند چون توئي دور | | مبر نزديک شانم در غم و سور |
| برون طاعت، درون صورت پرستي است | | نماز من، کزو رويم به پستي است |
| کزان گردد نماز من نمازي | | نيازي ده ز ملک بي نيازي |
| برون هم، زيور خرسنديم بند | | بهر چه آيد درونم دار خرسند |
| چنان دار از کرم نزديک خويشم | | چو راه دور نزديک است پيشم |
| به يادت بي دل و بي سنگ باشم | | که از خود دور صد فرسنگ باشم |
| چو جان خواهي ستد، باري دلم ده | | چوره پيش است، زاد منزلم ده |
| پس از بيداريش خسپان تهي گل | | چو خواهد خفت، لابد، نفس باطل |
| تو کن، بر خاکساري، رحمت اي پاک | | چو خاکم بر سر افتد در ته خاک |