ملک را بود زنکي پاسباني

ملک را بود زنکي پاسباني شاعر : امير خسرو دهلوي ترش رخساره‌اي کژ مژ زباني ملک را بود زنکي پاسباني چو زاغ گلخن از بيهوده گوئي چو ديو دوزخ از عفريت روئي به وعده نيز دامانش گران کرد شهش خواند و عطاي بي کران کرد که خسف ماه روشن کن ذنب را پس آنکه در غرض بگشاد لب را چو ديوي سوي آن غول بيابان شد آن ديوانه‌ي بد خوش تابان زباني پر دروغ و چشمها تر روان شد سوي فرهاد بد اختر کزينسان کوه چون ضايع توان سفت نشسته با شباني قصه مي گفت رفيقش هم...