| به توقيع ابد منشور در دست | | درامد قاصد اقبال سرمست |
| که عالم پر شد و گنجينه خالي | | که خسرو چيست اين حاد و خيالي |
| که تاريخ سخن را تازه کردي | | نگويم دهر پر آوازه کردي |
| بحيب هفت گردون ريختي گنج | | بدين رنگين خيالي پرنيان سنج |
| دم روحانيان کردي معطر | | ازين مشکين عبير مغز پرور |
| که اي نامت حلاوت داده جان را | | به پاسخ شکرين کردم زبان را |
| ولي چون باز ميپرسي بگويم | | به گفتن نيست چندان آرزويم |
| که دريا زو بود يک آبگينه | | خدايم داد چنداني خزينه |
| چه کم گردد ز دريا قطرهاي آب | | اگر صد سال گردانند دولاب |
| برد چندانکه بردن مي تواند | | رها کن تا درايد هر که داند |
| که رخت خود حلالت کردم اي دزد | | ببر زين خانه رختم جمله بي مزد |
| وگر دشنام گوئي هم حلالست | | به يک تحسينت اي همدم حلال است |
| ندارد وسمهاي بر ابروي ناز | | عروسي را که برقع کردهام باز |
| ز سهو طبع دان نز سستي فکر | | وگر بيني مکرر معين بکر |
| همه عمرش درين سرمايه شد صرف | | نظامي کاب حيوان ريخت از حرف |
| که با سبع شدادش بست بنياد | | چنان درخمسه داد انديشه را داد |
| که دانم رقص کبک از جستن زاغ | | ولي ترسيدم از گل خندهي باغ |
| هوس بسيار و فرصت اندکي بود | | فراغ دل مرا از صد يکي بود |
| مثالي بستم از تعليم استاد | | بدين ابجد که طفلان را کند شاد |
| وگر جان نيست باري کالبد هست | | گرش شيرين نخواني باربد هست |
| کن حلواي او را تازه زين قند | | گرم فرصت دهد زين پس خداوند |
| بدان پنج از مايم پنجهي خويش | | گشاد او پنج گنج از گنجهي خويش |
| زهي شايسته شاگرد نظامي | | که تا گويد مرا عقل گرامي |
| نمود از مطلع الا نوار نورم | | نخست از پرده اين صبح نشورم |
| که نامش کردهام شيرين و خسرو | | پس از کلک چکيد اين شربت نو |
| سه گنج ديگر افشانم ز سينه | | بقا را گر تهي نايد خزينه |
| ز هجرت شش صد و هشت ونود سال | | در آغاز رجب فرخ شد اين فال |
| چهار الف و چهارست و صد و بيست | | وگر برسي که بيتش را عدد چيست |