| شهري از ولوله آورد به جوش | | باز دوش آن صنم بادهفروش |
| چون پرندوش نه بيهش نه به هوش | | صبحدم بود که ميشد به وثاق |
| چادر افکنده ز شنگي بر دوش | | دست برکرده به شوخي از جيب |
| دام دلها زده از مرزنگوش | | دامن از خواب کشان در نرگس |
| زهرهاش از باد سحر سنبلپوش | | لالهاش از آتش مي پروين پاش |
| او يکي چنگ خوش اندر آغوش | | پيشکارش قدح باده به دست |
| تا بود پرده درو پرده نيوش | | راهوي کرده بعمدا پرده |
| آن کش فتنهکش آفتکوش | | طلع الصبح علي اسعد فال |
| مير عالم نشنيدست به گوش | | بم سه تا در عمل آورده چنانک |
| واي اگر شهر برآشفتي دوش | | قول اين صوت چنان مطرب او |
| دوش گشتست بر آوازش نوش | | اي بسا شربت خون کز غم اوي |
| کس در اين فتنه نباشد خاموش | | روستايي بچهاي شهر بسوخت |
| درگه مير خراسان و خروش | | گر شبي ديگر از اين جنس کند |