| که فتحالباب هجرانست و تحويل نگار من | | سر بارندگي دارد دو چشم تند بار من |
| از آن نيکي نميبينم، که بد بود اختيار من | | مرا چون ماه در عقرب خوش آمد روي و زلف او |
| من آن صبحم، که از اشکست پروين در کنار من | | من آن چرخم، که از جانست مهرم در ميان دل |
| که حکم آن نشد، منسوخ چون تقويم پار من | | مرا روي چو تقويمست و به روي جدولي خونين |
| از آن سر در نميآرد به دوش بردبار من | | سرم را اتصالي هست کلي با خيال او |
| به استقبال روي او دل و صبر و قرار من | | خبر ده ز اجتماع او تنم را، تا برون آيد |
| دريغ ار خارج از مرکز نيفتادي مدار من! | | پياپي مايلست اين دل به قرب نقطهي خالش |
| شرف هم خانه ميگردد دگر با روزگار من | | به سرحد وصالش گر زوجهي راه ميابم |
| که از آغاز تاثيرش زمستان شد بهار من | | چو ماه از عقدهي زلفش مگر دارد خسوف آن رخ؟ |
| به سهمالغيب آن غمزه بگو: تا کيست يار من | | چو دانستي کز آن تست بيتالمال دل يکسر |
| ازان چون عقلهي زلف تو منکوسست کار من | | طريق اجتماعي نيست دل را با فرح بيتو |
| که در هنگامها گويد نهان و آشکار من | | ز اشکم نقطه ميراند غمت بر تختهاي رخ |
| کزيشان چون تو خورشيدي بتابد بر ديار من | | فلکها را رصد کردم من، اي ماه و نپندارم |
| ببين تا ارتفاع مهر چندست از شمار من؟ | | تو اصطرلاب اين دل را بگردان در شعاع رخ |
| به شعري ميبرد شعر چو در شاهوار من | | از آن خاک اوحدي را گر نهي بر جبهه اکليلي |