آن گل سوريست در کلاله نهفته شاعر : اوحدي مراغه اي يا به عبيرست برگ لاله نهفته آن گل سوريست در کلاله نهفته رستهي دندان همچو ژاله نهفته در دهن کوچک چو پستهي او بين داعيهي بوسه در نواله نهفته از گل و شکر نواله ايست لب او در دم او شد هزار ناله نهفته سينهي من هر نفس که زد به فراقش کي شود آن خط و آن حواله نهفته؟ خط خوشش را حوالتست به خونم از غم او درد چند ساله نهفته در جگر اوحدي نگر، که ببيني از نظرش تا شد آن غزاله نهفته دم به دم...