زهي، سوداي من گم کرده نامت

زهي، سوداي من گم کرده نامت شاعر : اوحدي مراغه اي بسوزانم بدين سوداي خامت زهي، سوداي من گم کرده نامت نميدانم: دگر بار اين چه حالست؟ نگويي: کين چه سوداي محالست؟ برون از پايه‌ي خود نام جستي نه بر اندازه‌ي خود کام جستي که اين کارت نمي‌آيد به کاري متاز اندر پي چون من شکاري که گر چشمي بجنباند نماني پي آن آهوي وحشي چه راني؟ درفشست اين، چرا بر وي زني مشت؟ مشو در تاب، اگر زلفم ترا کشت بهر جا اين شکايت بردن از چيست؟ ز لعل من حکايت کردن از...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

زهي، سوداي من گم کرده نامت

شاعر : اوحدي مراغه اي

بسوزانم بدين سوداي خامت		زهي، سوداي من گم کرده نامت
نميدانم: دگر بار اين چه حالست؟		نگويي: کين چه سوداي محالست؟
برون از پايه‌ي خود نام جستي		نه بر اندازه‌ي خود کام جستي
که اين کارت نمي‌آيد به کاري		متاز اندر پي چون من شکاري
که گر چشمي بجنباند نماني		پي آن آهوي وحشي چه راني؟
درفشست اين، چرا بر وي زني مشت؟		مشو در تاب، اگر زلفم ترا کشت
بهر جا اين شکايت بردن از چيست؟		ز لعل من حکايت کردن از چيست؟
مرا ناديده خود زان دست بودي		تو پيش از جرعه‌ي من مست بودي
ز شکر چون جنايت ميستاني؟		بخوردي انگبين در تب نهاني
چو لعلم را بديدي حال چون شد؟		مرا گويي: دل از لعل تو خون شد
تو خود کردي خطا، از من چه خواهي		دلت را خون بها از من چه خواهي؟
تظلم پيش زلف من چه آري؟		و گر خون شد جگر نيزت به زاري
جگر خوردن چه ميداند پلنگم؟		سخن در جان همي گويد خدنگم
ز زلفم در گذر، کان پيچ پيچست		منه دل بر دهان من، که هيچست
که اين هندوست و آن ترک ختايي		تو خود با زلف و چشمم بر نيايي
و گر خود صد هزار افسون بسازي		نه آن سروم، که بر من دست يازي
که چون خال از دهانم گوشه گيري		ز لبهاي من آنگه توشه گيري
که گر ترکم نگيري رنج يابي		همان بهتر که: از من سر بتابي
تو پنداري که اندوهي کشيدي؟		نخستين بازيي بود اين که ديدي
به يک جام اين چنين مست اوفتادي		به يک دستانم از دست اوفتادي
بگويم نکته‌اي، گر مي نيوشي		به رنج خويشتن چندين چه کوشي