ز کوباکوب هجران پست گشته | | زهي! از جام مهرت مست گشته |
کنون بنشين، که آن خود کشيدي | | بسي در عشق گرم و سرد ديدي |
که عزم آن شبستانت ما را | | بگستر فرش و خلوت ساز جارا |
به روي کار باز آورد آبت | | سحرگاهان دعاي مستجابت |
تو گفتي: رام خواهد شد، همان بود | | دلارامي که از دامت رمان بود |
که رو در قبلهي اقبال داري | | هر آن حاجت که ميخواهي برآري |
شب تاريک هجران روز گردد | | به وصلم طلعتت فيروز گردد |
ز بند هر غمي آزاد ميباش | | مخور اندوه، ازين پس شاد ميباش |
به بوسيدن مکن تقصير ازين پس | | دهانم را تو باشي مير ازين پس |
چو وقت آيد دگرها نيز باشد | | کنار و بوسه اول چيز باشد |
تويي همدم، تويي مونس، تويي جفت | | دل من ترک وصل ديگران گفت |
مرا از مهر و کين آن و اين بس | | رفيق من تو خواهي بود ازين پس |
چه جاي دل؟ که سنگش نرم گشته | | دلم در جستجويت جويت گرم گشته |
به جانت نيک خواه آمد دل من | | از آن شوخي به راه آمد دل من |
جهان اندر جهان عيشست و شادي | | چو باغ وصل را در برگشادي |
ز لعلم شکر اندر پسته ميبند | | ز رويم لاله و گل دسته ميبند |
گهي ميگوي در گوش دلم راز | | گهي با زلف پستم عشق ميباز |
رخ از پيوند و ياري بر مپيچان | | مشو نوميد و از من سر مپيچان |
به باغ من گل از خارت بر آيد | | بيا، کز وصل من کارت بر آيد |
بگو او را دگر چون مژده دادي | | دلت را مژدهاي ميده به شادي |