صاحب ابر دست دريا کف

صاحب ابر دست دريا کف شاعر : اوحدي مراغه اي مير عباد عبد آصف صف صاحب ابر دست دريا کف بوالمحامد محمد بن رشيد کار فرماي هفت چرخ مشيد زبده‌ي چهار عنصر متضاد ملجا ملت و ملاذ عباد خاوري شهر و خاوراني شاه اختري حکم و آسماني جاه پنجم چار گوهر معصوم هشتم هفت کوکب معلوم روي او قبله‌ي امير و سپاه راي او پشتوان رايت شاه رقبه‌ي او رقاب را مالک دين و دنيا ازو دو «من ذلک» خلق حشوند، جمله بارز اوست لشکر فضل را مبارز اوست در سر انگشت او...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

صاحب ابر دست دريا کف

شاعر : اوحدي مراغه اي

مير عباد عبد آصف صف		صاحب ابر دست دريا کف
بوالمحامد محمد بن رشيد		کار فرماي هفت چرخ مشيد
زبده‌ي چهار عنصر متضاد		ملجا ملت و ملاذ عباد
خاوري شهر و خاوراني شاه		اختري حکم و آسماني جاه
پنجم چار گوهر معصوم		هشتم هفت کوکب معلوم
روي او قبله‌ي امير و سپاه		راي او پشتوان رايت شاه
رقبه‌ي او رقاب را مالک		دين و دنيا ازو دو «من ذلک»
خلق حشوند، جمله بارز اوست		لشکر فضل را مبارز اوست
در سر انگشت او دو گيتي درج		کف او را دو کون يکشبه خرج
در سر او نرفت باد جهان		دل و دستش بداد داد جهان
مکر دنيا بديد و پستش کرد		مال را پايمال دستش کرد
چيست تا در سماط او سنجي؟		سفره‌ي چرخ و نان شطرنجي
کرده از ترک او کله داري		پيکر مردي و نکوکاري
جام مي را به سنگ دستوري		داده بزمش ز راه مستوري
زان شفا بخش کلک قانون بند		عقل کلي گرفته دانش و پند
عمده‌ي راستي اشاراتش		عين معينست صورت ذاتش
رافت و رحمتش جهانگيري		کرده بر تخت نيک تدبيري
نقره‌ي ماه و مهر ده پنجند		به عياري که نقد او سنجند
آسمان و زمين درو شد درج		جمع بستند دخل او با خرج
ملک او ازو روي در عمارت کرد		کشور ظلم و جور غارت کرد
زندگاني ز سر گرفت هنر		پرده از روي برگرفت هنر
هيبت او چو ديو در شيشه		دشمنان را فگند در بيشه
ترک ترکش سپرده تارک مهر		همچو برجبيس در فضاي سپهر
رصد ماه در گريبانش		زيج مهرست راي رخشانش
آزري نقش و مانوي خامه		اي به تحرير دفتر و نامه
ذات تو سالک مقاماتست		کار تو سر بسر کراماتست
خواجگي؟ منصب غلامانت		آسمان چيست؟ عطف دامانت
نه فلک مسند وزارت تو		سلطنت سايه‌ي صدارت تو
قدمت شهر گير و قلعه گشاي		قلمت مشک بيز و غاليه ساي
عرش ملحوظ خاطر پاکت		لوح محفوظ طبع دراکت
وندرين دامگه فتوح تويي		اندرين آب خيز نوح تويي
عود چون چنگ برکنار نشست		تا بدين ني کشيد چنگ تو دست
تا بنان ترا کند کلکي		تير خطي نبشت در سلکي
افسر مشتري عمامه‌ي تست		زيج جاماسب روزنامه‌ي تست
کرده طيب از نسيم خلق توجر		نافه‌ي آهوان سنبل چر
که چو يخ جمله سايه پروردند		دشمنانت چو برف از آن سردند
هم به سردي گدازشان دادي		گر چه ز آتش جوازشان دادي
خون دشمن به پينه ريزي تو		با ستيزنده کم ستيزي تو
محور اين دوقطب دولابي		بشکني، گر به حکم بر تابي
هر نديمت چو کوکب دري		ازطريق سخاوت و حري
کرمت ضامن عروج سخن		قلمت نقش بند دفتر کن
پرچم رايت تو جرم هلال		يزک لشکر تو قطب شمال
آستانت به از رواق فلک		جفت خاک در تو طاق فلک
خاتم جم پشيزه‌ي کرمت		عرش بلقيس کرسي حرمت
لاجرم آن ببردي و اين هم		داد دنيا تو دادي و دين هم
به سخن چون تو نيست کام روا		کس درين عرصه‌ي بلند هوا
قلمت چون کند سخن گويي		چه شود گر ز راه دلجويي؟
سخن اوحدي در اندازد		به ميان سخن که ميسازد
راست باد از برادران پشتت		اي به حق خاتم اندر انگشتت
زان فروزنده روي فرزندان		باش جاويد و خرم و خندان
که مباد ايمني ز جاي تو دور		هست جاي تو چون سراي سرور