علم بالست مرغ جانت را

علم بالست مرغ جانت را شاعر : اوحدي مراغه اي بر سپهر او برد روانت را علم بالست مرغ جانت را سر بي‌علم بدگمان باشد علم دل را به جاي جان باشد مرد نادان ز مردمي دورست دل بي‌علم چشم بي‌نورست تا برو چون علم شوي والا علم علم بر برين بالا تا به قيوم در رسي و به حي مبر از پاي علم و دانش پي بيش ازين بيخودي مکن به خود آي علم عقلست و نفس علم خداي شاخ علمست و ميوه معلومات زانچه بر جان نبشت در بوتات نيست باب نجات جز دانش نيست آب حيات جز...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

علم بالست مرغ جانت را

شاعر : اوحدي مراغه اي

بر سپهر او برد روانت را		علم بالست مرغ جانت را
سر بي‌علم بدگمان باشد		علم دل را به جاي جان باشد
مرد نادان ز مردمي دورست		دل بي‌علم چشم بي‌نورست
تا برو چون علم شوي والا		علم علم بر برين بالا
تا به قيوم در رسي و به حي		مبر از پاي علم و دانش پي
بيش ازين بيخودي مکن به خود آي		علم عقلست و نفس علم خداي
شاخ علمست و ميوه معلومات		زانچه بر جان نبشت در بوتات
نيست باب نجات جز دانش		نيست آب حيات جز دانش
چشم او در جمال ساقي ماند		هر که اين آب خورد باقي ماند
تا شوي همنشين روح امين		مدد روح کن به دانش و دين
دين با علم کي تمام شود؟		دين به دانش بلند نام شود
روشنست اين سخن چه حاجت نقل؟		نور علمست و علم پرتو عقل
علم بس راه را چراغ و دليل		علم داري مشو به راه ذليل
هست، در شب چراست ترسيد؟		چون چراغ و دليل و پرسيدن
علم راهت برد به باريکي		علم نورست و جهل تاريکي
خنک آن کاب زندگاني خورد!		دانشست آب زندگاني مرد
جز به دانش کجا توان رفتن؟		در پي کشف اين و آن رفتن
عقل بازو و علم شمشيرش		نفس بيشه است و گر بزي شيرش
تا بداني که کيست عقل و خدا؟		علم خود را مکن ز عقل جدا
دل به دانش فرشته بايد کرد		تن به دانش سرشته بايد کرد
با چراغت به پيشگاه آرد		علم روي ترا به راه آرد
هر چه داني تو به ز نادانيست		علم اگر قالبيست ور جانيست
روح بي‌علم چيست؟ بادي سرد		تن بيروح چيست؟ مشتي گرد
زان نهاني وزين پديداري		جهل خوابست و علم بيداري
با بدن بر فلک به پروازست		جان داننده گر چه دمسازست
نه هم از علم يافت مشهوري؟		راز چرخ و فلک بدين دوري
وانکه کشتي کند به علم توان		علم کشتي کند بر آب روان
بگذري زاب نيز بي‌کشتي		چون تو با علم آشنا گشتي
به هنر در گذشت شهر از ده		سگ دانا ز گاو نادان به
دانش او را دلير سازد و چست		شود از جهل مرد کاهل و سست
نه به علمست، پس به چيست؟ بيار		گردش قبه‌ي چنين پرکار
نه هم از دانشست و انديشه؟		اين همه کار و حرفت و پيشه
علم و بينندگي به ماه کشد		جهل و کوريت سر به چاه کشد
راه جويد به آفريننده		دل شود گر به علم بيننده
در عمل نامدار و چست شود		چون به علمش يقين درست شود
ديگ بي‌گوشت بي‌کلم بهتر		مرد بي‌علم جفت غم بهتر
بر دمد، ليک زود گردد خاک		جوش جاهل چو آتش و خاشاک
زانکه ديوانه را عمل نبود		علم ديوانه بي‌خلل نبود
که نگردد به رستخيز تباه		علما راست رتبتي در جاه
به اجل نيز مرد نتواند		علم را دزد برد نتواند
نه به سيل زمين در آب شود		نه به ميل زمان خراب شود
که چو شد کهنه تازه‌تر باشد		جوهر علم همچو زر باشد
علم ازين بيشتر چه داد کند؟		نفس را علم مستفاد کند
دانش ذات خويش ميبايد		آنچه در علم بيش ميبايد