| عقل اول را مقدم آفريد | | صانع بيچون چو عالم آفريد |
| و آن دهم باشد مثر در جهان | | ده بود سلک عقول، اي خردهدان! |
| عقل فعالاش از آن کردند نام | | کارگر چون اوست در گيتي تمام |
| اوست در گيتي کفيل نفع و ضر | | اوست در عالم مفيض خير و شر |
| نفس حيوان سخرهي تدبير اوست | | روح انسان زادهي تاثير اوست |
| غرق احسان وياند اينها همه | | زير فرمان وياند اينها همه |
| راهدان، از شاه او را خواستهست | | چون به نعت شاهي او آراستهست |
| فيض بالا را حکيم آمد لقب | | پيش دانا راهدان بوالعجب |
| آنکه گفت اين از پدر بيجفت زاد | | هست بيپيوندي جسماش مراد |
| نام او ز آن رو سلامان آمدهست | | زادهاي بس پاکدامان آمدهست |
| زير احکام طبيعت گشته پست | | کيست ابسال؟ اين تن شهوت پرست |
| گيرد از ادراک محسوسات کام | | تن به جان زندهست، جان از تن مدام |
| جز به حق از صحبت هم نگذرند | | هر دو ز آن رو عاشق يکديگرند |
| وز وصال هم در آن آسودهاند؟ | | چيست آن دريا که در وي بودهاند |
| لجهي لذات نفسانيست آن | | بحر شهوتهاي حيوانيست آن |
| واندر استغراق او دور از حقاند | | عالمي در موج او مستغرقاند |
| و آن سلامان ماندن از وي بينصيب؟ | | چيست آن ابسال در صحبت قريب |
| طي شدن آلات شهوت را بساط | | باشد آن تاثير سن انحطاط |
| و آن نهادن رو به تخت عز و جاه؟ | | چيست آن ميل سلامان سوي شاه |
| رو به دارالملک عقل آوردن است | | ميل لذتهاي عقلي کردن است |
| تا طبيعت را زند آتش به رخت | | چيست آن آتش؟ رياضتهاي سخت |
| دامن از شهوات حيواني فشاند | | سوخت ز آن آثار طبع و جان بماند |
| گه گهاش درد فراق آمد به روي | | ليک چون عمري به آتش بود خوي |
| کرد «جان»اش را به مهر زهره جفت، | | ز آن «حکيماش» وصف حسن زهره گفت |
| وز غم ابسال و عشق او رهيد | | تا به تدريج او به زهره آرميد |
| کز وصال او شود جان ارجمند | | چيست آن زهره ؟ کمالات بلند |
| پادشاه ملک انساني شود | | ز آن جمال عقل، نوراني شود |
| مختصر آوردم اين گفتار را | | با تو گفتم مجمل اين اسرار را |
| تا به تفصيل آيد اسرار کهن | | گر مفصل بايدت فکري بکن |
| ختم شد، والله اعلم بالصواب | | هم بر اين اجمالکاري، اين خطاب |