درين دير کهن رسمي‌ست ديرين

درين دير کهن رسمي‌ست ديرين شاعر : جامي که بي‌تلخي نباشد عيش، شيرين درين دير کهن رسمي‌ست ديرين طلوع صبح کردش کارسازي شب يوسف چو بگذشت از درازي خطاب آمد به نزديکان درگاه پي تعظيم و اکرام وي از شاه به ميداني ز هر جانب دو فرسنگ کز ايوان شه خورشيداورنگ تجمل‌هاي خود را عرضه دادند دو رويه تا به زندان ايستادند به خلعت‌هاي خاص خسروانه چو يوسف شد سوي خسرو روانه چو کوهي گشته در زر و گهر غرق فراز مرکبي از پاي تا فرق فرود آمد ز رخش تيز رفتار...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

درين دير کهن رسمي‌ست ديرين

شاعر : جامي

که بي‌تلخي نباشد عيش، شيرين		درين دير کهن رسمي‌ست ديرين
طلوع صبح کردش کارسازي		شب يوسف چو بگذشت از درازي
خطاب آمد به نزديکان درگاه		پي تعظيم و اکرام وي از شاه
به ميداني ز هر جانب دو فرسنگ		کز ايوان شه خورشيداورنگ
تجمل‌هاي خود را عرضه دادند		دو رويه تا به زندان ايستادند
به خلعت‌هاي خاص خسروانه		چو يوسف شد سوي خسرو روانه
چو کوهي گشته در زر و گهر غرق		فراز مرکبي از پاي تا فرق
فرود آمد ز رخش تيز رفتار		چو آمد بارگاه شه پديدار
به استقبال او چون بخت بشتافت		ز قرب مقدمش چون شه خبر يافت
به پرسش‌هاي خوش با وي سخن‌راند		به پهلوي خودش بر تخت بنشاند
درآمد لعل نوشينش به تقدير		نخست از خواب خود پرسيد و تعبير
بپرسيدش ز هر کاري و حالي		وز آن پس کردش از هر جا سالي
چنانک آمد از آن گفتن شگفت‌اش		جواب دلکش و مطبوع گفت‌اش
ز تو تعبير آن روشن شنيدم،		در آخر گفت: «اين خوابي که ديدم،
غم خلق جهان خوردن توانيم؟»		چسان تدبير آن کردن توانيم؟
که ابر و نم نيفتد در تراخي		بگفتا: «بايد ايام فراخي
که نبود خلق را جز کشت، کاري		منادي کردن اندر هر دياري
نهندش همچنان از بهر توشه		چو از دانه شود آگنده خوشه
نيارد روزگار قحط و تنگي		چو باشد خوشه در خانه، درنگي
به قدر حاجت خود ز آن ذخيره		برد هر کس براي عيش تيره
که از دانش بود با وي دليلي		ولي هر کار را بايد کفيلي
چو داند کار را کردن تواند		به دانش غايت آن کار داند
که نيد ديگري چون من پديدار»		به من تفويض کن تدبير اين کار!
به ملک مصر دادش سرفرازي		چو شاه از وي بديد اين کارسازي
به ملک مصر دادش سرفرازي		چو شاه از وي بديد اين کارسازي
زمين را عرصه‌ي ميدان او کرد		سپه را بنده‌ي فرمان او کرد
به صد عزت عزيز مصر خواندش		به جاي خود به تخت زر نشاندش
به قدر اين بلندي ارجمندي،		چو يوسف را خدا داد اين بلندي
لواي حشمت او سرنگون گشت		عزيز مصر را دولت زبون گشت
به زودي شد هدف تير اجل را		دلش طاقت نياورد اين خلل را
ز بار هجر يوسف پشت خم کرد		زليخا روي در ديوار غم کرد
نه از اندوه يوسف خاطر آزاد		نه از جاه عزيزش خانه آباد
درين حرمان سرا کار وي اين است		فلک کو ديرمهر و زودکين است
يکي را افکند چون سايه بر خاک		يکي را برکشد چون خور بر افلاک