دلي کز دلبري ناشاد باشد

دلي کز دلبري ناشاد باشد شاعر : جامي ز هر شادي و غم آزاد باشد دلي کز دلبري ناشاد باشد نگردد شادي‌اي پيرامن او غمي ديگر نگيرد دامن او جهان چون خانه‌ي مرغان بر او تنگ زليخا بود مرغي محنت آهنگ حديثش از زبان او نمي‌رفت غم يوسف ز جان او نمي‌رفت نماند اسباب دولت هيچ چيزش، درين وقتي که رفت از سر عزيزش انيس خاطر افگار او بود خيال روي يوسف يار او بود وطن در کنج محنت‌خانه‌اي کرد به يادش روي در ويرانه‌اي کرد مگر خوناب خون ناب مي‌ريخت ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

دلي کز دلبري ناشاد باشد

شاعر : جامي

ز هر شادي و غم آزاد باشد		دلي کز دلبري ناشاد باشد
نگردد شادي‌اي پيرامن او		غمي ديگر نگيرد دامن او
جهان چون خانه‌ي مرغان بر او تنگ		زليخا بود مرغي محنت آهنگ
حديثش از زبان او نمي‌رفت		غم يوسف ز جان او نمي‌رفت
نماند اسباب دولت هيچ چيزش،		درين وقتي که رفت از سر عزيزش
انيس خاطر افگار او بود		خيال روي يوسف يار او بود
وطن در کنج محنت‌خانه‌اي کرد		به يادش روي در ويرانه‌اي کرد
مگر خوناب خون ناب مي‌ريخت		ز مژگان دم به دم خوناب مي‌ريخت
مژه مي‌ريخت آبي بر لب او		چو بود از تاب دل، سوزان تب او
از آن خونابه بودش سرخ‌رويي		نمي‌شست از رخ آن خونابه گويي
چو چشم خود گشادي چشمه‌ي خون		گهي کندي به ناخن روي گلگون
ز جان جز نقش جانان مي‌تراشيد		گهي سينه گهي دل مي‌خراشيد
ز هجران رنج و تيمار وي اين بود		فراوان سال‌ها کار وي اين بود
به رنگ شير شد موي چو قيرش		جواني، تيره گشت از چرخ پيرش
به جاي زاغ شد بوم آشيان‌گير		گريزان گشت زاغ از تير تقدير
شکن در صفحه‌ي نسرين‌اش افتاد		به روي تازه چون گلچين‌اش افتاد
سرش چون حلقه همراز قدم شد		سهي سروش ز بار عشق خم شد
ز بزم وصل، همچون حلقه بيرون		نه سر، ني پاي بود از بخت واژون
چو شد سرمايه‌ي بينايي‌اش گم،		درين نم ديده خاک، از خون مردم
که جستي گم شده سرمايه‌ي خويش		به پشت خم از آن بودي سرش پيش
سرش ز افسر تهي، پايش ز خلخال		به سر بردي در آن ويران، مه و سال
سبک از دانه‌هاي گوهرش گوش		تهي از حله‌هاي اطلس‌اش دوش
به از مهد حرير حورگستر		به مهر يوسف‌اش از خاک بستر
نبودي غير او آرام جانش		نرفتي غير «يوسف!» بر زبانش
پس زانوي خاموشي نشستند		خبرگويان ز يوسف لب ببستند
به راه يوسف از ني خانه‌اي خواست		زليخا را ز تنهايي چو جان کاست
چون موسيقار پر فرياد و ناله		بدو کردند ني‌بستي حواله
جدا برخاستي از هر ني آواز		چو کردي از جدايي ناله آغاز
ز آهش شعله اندر ني گرفتي		چو از هجر آتش اندر وي گرفتي
خروشان بر گذرگاهش نشستي		به حسرت بر سر راهش نشستي
به طنزش کودکان کردندي آگاه		چو بي‌يوسف رسيدي خيلي از راه
به رويي رشک مهر و ماه، يوسف»		که: «اينک در رسيد از راه، يوسف
نمي‌يابم نشان، اي نازنينان!		زليخا گفتي: «از يوسف در اينان
که نيد بوي يوسف در دماغم		به دل زين طنز مپسنديد داغم!
جهان پر نافه‌ي تاتار گردد»		به هر منزل که آن دلدار گردد
کز ايشان در دل افتادي شکوهي		چو يوسف در رسيدي با گروهي
درين قوم از قدوم او اثر نيست»		بگفتندي که: «از يوسف خبر نيست
قدوم دوست را از من مپوشيد!»		بگفتي: «در فريب من مکوشيد!
ز چاووشان، نواي «دور شو، دور!»		چو کردي گوش آن حيران مهجور
به صد محنت درين دوري صبورم»		زدي افغان که: «من عمري ست دورم
ز خود کردي فراموش اوفتادي		بگفتي اين و بي‌هوش اوفتادي
چنان بيخود، در آن ني‌بست رفتي		ز جام بيخودي از دست رفتي
نبودي غير ازين‌اش کار و باري		بدين دستور بودي روزگاري