| مشعله داري گرفت کوکبهي شاخ سار | | دست صبا برفروخت مشعلهي نوبهار |
| قوت از آن يافت روز خوش دم از آن شد بهار | | ز آتش خورشيد شد نافهي شب نيم سوخت |
| نايب عيسي است ماه، رنگرز شاخ سار | | خامهي ما نيست طلع، چهره گشاي بهار |
| گشت ز پستان ابر دهر خرف شير خوار | | گشت ز پهلوي باد خاک سيه سبز پوش |
| زلف بنفشه خميد بر غبب جويبار | | پروز سبزه دميد بر نمط آب گير |
| تارک گلبن گشاد نيشتر از نوک خار | | نرگس بر سر گرفت طشت زر از بهر خون |
| غنچه که آن ديد ساخت گنبدهي مشک بار | | شاه رياحين به باغ خيمهي زربفت زد |
| سوسن کان ديد ساخت نيزهي جوشن گذار | | آب ز سبزه گرفت جوشن زنگار گون |
| لاله که آن ديد ساخت گرد خود آتش حصار | | سرو ز بالاي سر پنجهي شيران نمود |
| شاخ که آن ديد ساخت برگ تمام از نثار | | ياسمن تازه داشت مجمرهي عود سوز |
| ژاله که آن ديد ساخت شربت کوثر گوار | | خيري بيمار بود خشک لب از تشنگي |
| باد که آن ديد ساخت مروحه دست چنار | | ز آتش روز ارغوان در خوي خونين نشست |
| فاخته کان ديد ساخت ساغري از کوکنار | | بر چمن آثار سيل بود چو دردي مني |
| بلبل کان ديد گشت مدحگر شهريار | | فيض کف شهريار خلعت گل تازه کرد |
| هم ازلش پيشرو هم ابدش پيش کار | | شاه علاء الدول، داور اعظم که هست |
| بست به بند کمند گردن دهر استوار | | خست به زخم حسام گردهي گردون تمام |
| گنبد حراقه رنگ سوخته حراقهوار | | اي به گه امتحان ز آتش شمشير تو |
| کنيت تيغ تو هست قلزم آتش بخار | | نام خدنگ تو هست صرصر جودي شکاف |
| کز پي ترياک نوش نفع کند قرص مار | | از پي تهذيب ملک قبض کني جان خصم |
| هم شجر اخضر است هم يد بيضا و نار | | تيغ تو با آب و نار ساخت بسي لاجرم |
| طفل برد درد گوش از قبل گوشوار | | مرد کشد رنج آز از جهت آرزو |
| خصم تو را آب پشت خون شود اندر زهار | | از فزع آنکه هست هيبت تو نسل بر |
| ميخ زمان عدل توست، ميخ زمين کوهسار | | بيخ جهان عزم توست بيخ فلک نفس کل |
| دست سه عادات توست تخم سعادات کار | | هست سه عادت تو را: بخشش و مردي و دين |
| آنک جيحون گواست شرح دهد با بحار | | در کف بحر کفت غرقه شود هفت بحر |
| گر چه بدين مرتبت غير تو شد کام کار | | فرق تو را در خورد افسر سلطانيت |
| هست به سر تاجور، هست به دم طوق دار | | مملکه شه باز راست گر چه خروش از نسب |
| گر همه عنقا به مهر پروردش در کنار | | با تو نيارد جهان خصم تو را در ميان |
| ليک نسنجد بدان زيرک زر عيار | | گر چه ز نارنج پوست طفل ترازو کند |
| نقش بر ايوان چه سود رستم و اسفنديار | | صورت مردان طلب کز در ميدان بود |
| عالم اعظم توئي از پس هژده هزار | | عالم خلقت ز غيب هژده هزار آمده است |
| از همهاي برگزين، بر همه کن افتخار | | گر چه ز بعد همه آمدهاي در جهان |
| ليک پس هر سه يافت آدمي اين کار و بار | | ز آن سه نتيجه که زاد بود غرض آدمي |
| بود پس انبيا دولت او را مدار | | احمد مرسل که هست پيش رو انبياء |
| گل پس سبزه دمد بر دهن مرغزار | | صبح پس شب رسد بر کمر آسمان |
| از پس گرد نبرد چرخ شود خاکسار | | چون کني از نطع خاک رقعهي شطرنج رزم |
| پنجهي شيران شکن، حلق پلنگان فشار | | شير علم را حيات تحفه دهي تا شود |
| تخت محاسب شود قبهي چرخ از غبار | | در تب ربع اوفتد سبع شداد از نهيب |
| وز سم اسبان نبات جعد نهد بر عذار | | از خوي مردان شهاب روي بشويد به خون |
| کوس شود عندليب، خاک شود لاله زار | | مرگ شود بوالعجب، تيغ شود گندنا |
| ماهي و گاو زمين لرزه کنان زير بار | | کرکس و شير فلک طعمه خوران در مصاف |
| دهر چو نرگس به چشم در يرقان مانده زار | | چرخ چو لاله به دل در خفقان رفته صعب |
| گنبد صوفي لباس بر قدم اعتذار | | چون تو برآري حسام پيش تو آرد سجود |
| پند دهد روزگار کاي ثقلين اعتبار | | امر دهد کردگار کاي ملکوت احتياط |
| لاش کند رمح تو مائدهي کار زار | | فاش کند تيغ تو قاعدهي انتقام |
| بازنمائي به تيغ دانهي دلها چو نار | | باز شکافي به تير سينهي اعدا چو سيب |
| رايت دين بر يمين، آيت حق بر يسار | | تا مژه برهم زني چون مژه باهم کني |
| وي فلک المستقيم از در تو مستعار | | اي ملک راستين بر سر تو سايبان |
| با شرف قدر توست بخت افاضل به کار | | در کنف صدر توست رخت فضايل مقيم |
| موي معاني شکاف روي معالي نگار | | در روش مدح تو خاطر خاقاني است |
| رسته ز شروان نهال، رفته به عالم ثمار | | مشرق و مغرب مراست زير درخت سخن |
| هست شعار بديع شعر من از پود و تار | | هست طريق غريب نظم من از رسم و سان |
| جملهي ساعات هست بيست و چهار از شمار | | ساعت روز و شب است سال حياتم بلي |
| تا به دعاها شوم از در حق خواستار | | عز و جلال آن توست وانکه تو را نيست چيست |
| رسته ز عين الکمال، دور ز نصف النهار | | روز بقاي تو باد در افق بامداد |
| راه طلب رفته هشت، جوي طرب رفته چار | | بزم تو فردوس وار وز در دولت در او |