| همچون درخت گندم باش از براي فرض | | وز متقين حيا و ز مستغفرين بيان |
| گه در سجود باش چو در مغرب آفتاب | | گه راست گه خميده و جان بسته بر ميان |
| از جسم بهترين حرکاتي صلوة بين | | گه در رکوع باش چو بر مرکز آسمان |
| يارب دل شکسته و دين درست ده | | وز نفس بهترين سکناتي صيام دان |
| خاقاني از زمانه به فضل تو در گريخت | | کنجا که اين دو نيست و بالياست بيکران |
| ز آن پيشتر کاجل ز جهان وارهاندش | | او را امان ده از خطر آخر الزمان |
| گر خواندهاي سعادت عقباش رد مکن | | از ننگ حبس خانهي شروانش وارهان |
| قحط وفاست در بنهي آخر الزمان | | ور دادهاي منت دنياش واستان |
| در دم سپيد مهرهي وحدت به گوش دل | | هان اي حکيم پردهي عزلت بساز هان |
| هم با عدم پياده فرو کن به هشت نطع | | خيز از سياه خانهي وحشت به پاي جان |
| سوداي اين سواد مکن بيش در دماغ | | هم با قدم، سوار برون ران به هفت خوان |
| فلسي شمر ممالک اين سبز بارگاه | | تکليف اين کثيف منه بيش بر روان |
| جيحون آفت است بر آن ابگينه پل | | صفري شمر فذالک اين تيره خاکدان |
| چشم بهي مدار که در چشم روزگار | | که پايه بلاست بر آ، غول ديدهبان |
| تو غافل و سپهر کشنده رقيب تو | | آن ناخنه که بود بدل شد به استخوان |
| دهر سپيد دست سيه کاسهاي است صعب | | فرزانه خفته و سگ ديوانه پاسبان |
| کن خوشترين نواله که از دست او خوري | | منگر به خوش زباني اين ترش ميزبان |
| دل دستگاه توست به دست جهان مده | | لوزينهاي است خردهي الماس در ميان |
| هر لحظه هاتفي به تو آواز ميدهد | | کاين گنج خانه را ندهد کس به ايرمان |
| آواز اين خطيب الهي تو نشنوي | | کاين دامگه نه جاي امان است الامان |
| اول بيار شير بهاي عروس فقر | | کز جوش غفلت است تو را گوش دل گران |
| خاتون دار ملک فريدونش خوان که نيست | | وانگه ببر قبالهي اقبال رايگان |
| تا بر در تو مرکب فقر است ايمني | | کابين اين عروس کم از گنج کاويان |
| شمشاد و سرو را ز تموز و خزان چه باک | | کاحداث را سوي تو جنيبت شود روان |
| از فقر ساز گل شکر عيش بد گوار | | کز گرم و سرد لاله و گل را رسد زيان |
| ازين و آن دوا مطلب چون مسيح هست | | وز فاقه خواه مهر تب جان ناتوان |
| مگذار شاه دل به در مات خانه در | | زيرا اجل گياست عقاقير اين و آن |
| خرسند شو به ملکت خرسندي ازوجود | | زين در که هست درد ز عزلت فرونشان |
| اسکندر و تنعم ملک دو روزه عمر | | خاسر شناس خسرو و طاغي سمر طغان |
| بيطعمه و طمع به سر آور چو کرم بيد | | خضر و شعار مفلسي و عمر جاودان |
| زنبور خانهي طمع آلوده شد مشور | | چون کرم پيله سر چه کني در سر دهان |
| هم جنس در عدم طلب اينجا مجوي از آنک | | زنبور وار بيش مکن زين و آن فغان |
| خودباش انيس خود مطلب کس که پيل را | | نيلوفر از سراب نداده است کس نشان |
| داني چه کن ز ناخوش و خوش کم کن آرزو | | هم گوش بهتر از پر طاووس پشهران |
| خود را درم خريد رضاي خداي کن | | سيمرغ وش ز ناکس و کس گم کن آشيان |
| پرواز در هواي هويت کن از خرد | | دامن ازين خداي فروشان فرو نشان |
| از لا رسي به صدر شهادت که عقل را | | بر تلهي هوا چه پري از تل هوان |
| لا ز آن شد اژدهاي دوسر، تا فرو خورد | | از لا و هوست مرکب لاهوت زير ران |
| بنمود صبح صادق دين محمدي | | هر شرک و شک که در ره الا شود عيان |
| دندانهاي تاج بقا شرع مصطفاست | | هين در ثناش باش چو خورشيد صد زبان |
| آنجا که دم گشاد سرافيل دعوتش | | عقل آفرينش از بن دندان کند ضمان |
| آنجا که کوفت دولت او کوس لااله | | جان باز يافت پير سرانديب در زمان |
| آن شاهد لعمرک و شاگرد فاستقم | | آواز قد صدقت برآمد ز لامکان |
| آدم به گاهوارهي او بود شير خوار | | مخصوص قم فانذر و مقصود کن فکان |
| در دين شفاي علت عامل براي حق | | ادريس هم به مکتب او گشته درس خوان |
| هم عيب را به عالم اشرار پرده پوش | | زي حق شفيع زلت آدم پي جنان |
| او سرو جويبار الهي و نفس او | | هم غيب را ز عالم اسرار ترجمان |
| او آفتاب عصمت و از شرم ذو الجلال | | چون سرو در طريقت هم پير و هم جوان |
| مه را دو نيمه کرده به دست چو آفتاب | | نفکنده بر بيان قلم سايهي بنان |
| گه با چهار پير زبان کرده در دهن | | سايه نه بر زمينش و از ابر سايه بان |
| مهر آزماي مهرهي بازوش جان و عقل | | گه با دو طفل در دهن افکنده ريسمان |
| حبل الله است معتکفان را دو زلف او | | حلقه به گوش حلقهي گيسوش انس و جان |
| قدرش مروقي است بر اين سقف لاجورد | | هم روز عيد و هم شب قدر اندر او نهان |
| بر بام سدره تا در ادني فکنده رخت | | فرش رفوگري است بر اين فرش باستان |
| جبريل هم به نيم ره از بيم سوختن | | روح القدس دليلش و معراج نردبان |
| جنت ز شرم طلعت او گشته خار بست | | بگذاشته رکابش و برتافته عنان |
| خورشيد بر عمامهي او بر فشانده تاج | | دوزخ ز گرد ابلق او گشته گلستان |
| آنجا شده به يکدم کز بهر بازگشت | | بر جيس بر رداش فدا کرده طيلسان |
| هر داستان که آن نه ثناي محمدي است | | ز آنجا هزار سال رهش بوده تا جهان |
| خواهي که پنج نوبت الصابرين زني | | دستان کاهنان شمر آن را نه داستان |
| از صادقين وفا طلب از قانتين ادب | | تعلم کن ز چار خليفه طريق آن |