مرغ در راه او پر اندازد شاعر : خواجوي کرماني شمع در پاي او سر اندازد مرغ در راه او پر اندازد شور در تنگ شکر اندازد پستهي شور شکر افشانش خويش را از کمر در اندازد هر که چون افعيش کمر گيرد خواب در چشم عبهر اندازد گرد مه جادويش فسون در باغ تاب در جان ساغر اندازد چون لبش عکس در قدح فکند چون ز شب سايه بر خور اندازد نيم شب راه نيمروز زند سيم پالوده بر زر اندازد سيم پالاي چشم ما هر دم جامهي موج در براندازد مردم بحر از آب ديدهي...