| يکي بود در کنج خلوت نهان | | شنيدم که در خاک وخش از مهان |
| که بيرون کند دست حاجت به خلق | | مجرد به معني نه عارف به دلق |
| در از ديگران بسته بر روي او | | سعادت گشاده دري سوي او |
| ز شوخي به بد گفتن نيکمرد | | زبان آوري بيخرد سعي کرد |
| بجاي سليمان نشستن چو ديو | | که زنهار از اين مکر و دستان و ريو |
| طمع کرده در صيد موشان کوي | | دمادم بشويند چون گربه روي |
| که طبل تهي را رود بانگ دور | | رياضت کش از بهر نام و غرور |
| برايشان تفرج کنان مرد و زن | | همي گفت و خلقي بر او انجمن |
| که يارب مراين شخص را توبه بخش | | شنيدم که بگريست داناي وخش |
| مرا توبه ده تا نگردم هلاک | | وگر راست گفت اي خداوند پاک |
| که معلوم من کرد خوي بدم | | پسند آمد از عيب جوي خودم |
| وگر نيستي، گو برو باد سنج | | گر آني که دشمنت گويد، مرنج |
| تو مجموع باش او پراگنده گفت | | اگر ابلهي مشک را گنده گفت |
| چنين است گو گنده مغزي مکن | | وگر ميرود در پياز اين سخن |
| زبان بند دشمن ز هنگامه گير | | نگيرد خردمند روشن ضمير |
| که دانا فريب مشعبد خورد | | نه آيين عقل است و راي خرد |
| زبان بدانديش بر خود ببست | | پس کار خويش آنکه عاقل نشست |
| نيابد به نقص تو گفتن مجال | | تو نيکو روش باش تا بد سگال |
| نگر تا چه عيبت گرفت آن مکن | | چو دشوار آمد ز دشمن سخن |
| که روشن کند بر من آهوي من | | جز آن کس ندانم نکو گوي من |