خرابت کند شاهد خانه کن

خرابت کند شاهد خانه کن شاعر : سعدي برو خانه آباد گردان به زن خرابت کند شاهد خانه کن که هر بامدادش بود بلبلي نشايد هوس باختن با گلي تو ديگر چو پروانه گردش مگرد چو خود را به هر مجلسي شمع کرد چه ماند به نادان نو خاسته؟ زن خوب خوش خوي آراسته که از خنده افتد چو گل در قفا در او دم چو غنچه دمي از وفا که چون مقل نتوان شکستن به سنگ نه چون کودک پيچ بر پيچ شنگ کزان روي ديگر چو غول است زشت مبين دل فريبش چو حور بهشت ورش خاک باشي نداند سپاس...