کدام باغ به ديدار دوستان ماند

کدام باغ به ديدار دوستان ماند شاعر : سعدي کسي بهشت نگويد به بوستان ماند کدام باغ به ديدار دوستان ماند که هيچ سرو نديدم که اين بدان ماند درخت قامت سيمين‌برت مگر طوبي‌ست دگر رخش ز خجالت به زعفران ماند گل دو روي به يک روي با تو دعوي کرد کز ابروان تو انگشت بر دهان ماند کجاست آنکه به انگشت مي‌نمود هلال ميان رويت و خورشيد در گمان ماند هر آنکه روي تو بيند برابر خورشيد که تا به زير زمينم در استخوان ماند عجب مدار که تا زنده‌ام محب توام که قطره...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

کدام باغ به ديدار دوستان ماند

شاعر : سعدي

کسي بهشت نگويد به بوستان ماند		کدام باغ به ديدار دوستان ماند
که هيچ سرو نديدم که اين بدان ماند		درخت قامت سيمين‌برت مگر طوبي‌ست
دگر رخش ز خجالت به زعفران ماند		گل دو روي به يک روي با تو دعوي کرد
کز ابروان تو انگشت بر دهان ماند		کجاست آنکه به انگشت مي‌نمود هلال
ميان رويت و خورشيد در گمان ماند		هر آنکه روي تو بيند برابر خورشيد
که تا به زير زمينم در استخوان ماند		عجب مدار که تا زنده‌ام محب توام
که قطره قطره خونش به ناردان ماند		شگفت نيست دلم چون انار اگر بکفد
که دست و پا بزند هر که در ميان ماند		غريق بحر مودت ملامتش مکنيد
که ابروانت به خميدن کمان ماند		به تير غمزه اگر صيد دل کني چه عجب
وفا و صحبت ياران مهربان ماند		جفا مکن که نماند جهان و هرچه دروست
طمع مدار که بوي خوشت نهان ماند		اگر روي به هم درکشي چو نافه‌ي مشک
که عود يار گرامي به عود جان ماند		تو مرده زنده کني گر به عهد بازآيي
به بر گرفتن مهر گلابدان ماند		لبي که بوسه گرفتم به وقت خنده ازو
به خط صاحب ديوان ايلخان ماند		خطي مسلسل شيرين که گر بيارم گفت
که پايگاه رفيعش به اسمان ماند		امين مشرق و مغرب علاء دولت و دين
ز تير حادثه در باره‌ي امان ماند		خداي خواست که اسلام در حمايت او
کزين ديار نه فرخ و نه آشيان ماند		وگرنه فتنه چنان کرده بود دندان تيز
که نيکي و بدي از خلق داستان ماند		ضرورتست که نيک کند کسي که شناخت
درت به مشرب شيرين کاروان ماند		تو آن جواد زماني کز ازدحام عوام
ز هول قدر تو موقوف آستان ماند		به روزگار تو هرجا که صاحب صدريست
گل شکفته که گويد به ارغوان ماند؟		تو را به حاتم طايي مثل زنند و خطاست
که طبع و دست تو گويم به بحر و کان ماند		من اين غلط نپسندم ز راي روشن خويش
من آن نيم که در اين موقفم زبان ماند		جلال و قدر منيعت کجا و وهم کجا
که نفس ناطقه را قدرت بيان ماند		فنون فضل تو را غايتي و حدي نيست
که تا قيامت ازو در کتب نشان ماند		تو معن زائده‌اي در کمال فضل و ادب
که نام نيک تو باقيست تا جهان ماند		جهان نماند و اقبال روزگار تو باد
حقيقت است که فکرت مع‌الزمان ماند		علي‌الخصوص که سعدي مجال قرب تو يافت
که آن نماند و اين ذکر جايدان ماند		تو نيز غايت امکان ازو دريغ مدار
که دزد دوست ندارد که پاسبان ماند		به رغم انف اعادي دراز عمر بمان