گر سايه‌ي جمال تو افتد بر آفتاب

گر سايه‌ي جمال تو افتد بر آفتاب شاعر : سيف فرغاني فايض شود ز پرتو او بي مر آفتاب گر سايه‌ي جمال تو افتد بر آفتاب پيش رخ تو سجده‌ي خدمت هر آفتاب وآنگه ز روي صدق کند وز سر خشوع اي گشته جان حسن تو را پيکر آفتاب خورشيد را به روي تو نسبت کنم به حسن از پسته‌ي دهان لب چون شکر آفتاب اما به شرط آنکه نمايد چو ماه نو در حلقه ماه ديدم و در چنبر آفتاب تا زلف همچو سلسله بر رويت اوفتاد اکنون که طوقدار شد از عنبر آفتاب گردن ز حلقه‌ي سر زلف تو چون کشم...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

گر سايه‌ي جمال تو افتد بر آفتاب

شاعر : سيف فرغاني

فايض شود ز پرتو او بي مر آفتاب		گر سايه‌ي جمال تو افتد بر آفتاب
پيش رخ تو سجده‌ي خدمت هر آفتاب		وآنگه ز روي صدق کند وز سر خشوع
اي گشته جان حسن تو را پيکر آفتاب		خورشيد را به روي تو نسبت کنم به حسن
از پسته‌ي دهان لب چون شکر آفتاب		اما به شرط آنکه نمايد چو ماه نو
در حلقه ماه ديدم و در چنبر آفتاب		تا زلف همچو سلسله بر رويت اوفتاد
اکنون که طوقدار شد از عنبر آفتاب		گردن ز حلقه‌ي سر زلف تو چون کشم
ناچار ذره رو بنمايد در آفتاب		از پرتو رخ تو بديدم دهان تو
يک نقطه از عقيق نهاده بر آفتاب		بر روي همچو دايره شکل دهان تو
ره زد به حسن بر پسر آزر آفتاب		رويت بدان جمال مرا روزگار برد
بر شب به نور خويش کشد لشکر آفتاب		بر دل ثناي خويش کند عشق باختن
زين کي ز پشت شير نهد بر خر آفتاب؟		دل از غم تو ميل به شادي کجا کند؟
هرگز نديد سايه‌ي پيغمبر آفتاب		گو تنگ چشم عقل نبيند جمال عشق
هم مه عصاکش آمد و هم رهبر آفتاب		اين عقل کور را به سوي نور روي تو
روزش عرض بود چو بود جوهر آفتاب		اندر دلم نتيجه‌ي حسن تو هست عشق
يک رنگرز مه است و يکي زرگر آفتاب		از صانعان رسته‌ي بازار حسن تو
گر سنگ را دگر نکند گوهر آفتاب؟		از سايه‌ي تو خاک چو زر مي‌شود، چه غم
اي نوعروس حسن تو را زيور آفتاب		گفتم دمي به لطف مرا در کنارگير
تا در کنار مه بودت، در بر آفتاب!		فرياد زد زمين که تو کي آسمان شدي
چون ماه شاهدي‌ست بر آن محضر آفتاب		هفت آسمان به حسن تو کردند محضري
ز آحاد کمتر است بر آن دفتر آفتاب		بر دفتر جمال تو وقت حساب حسن
اي يافته ز روي تو زيب و فر آفتاب!		گر ماه با رخ تو کند دعوي جمال
بيني همه زبان شده چون خنجر آفتاب		بهر جوابش اين همه رو بوده چون سپر
چون ابر از آب لطف تو گردد تر آفتاب		گر بحر ژرف حسن تو موجي بر آورد
ور از زحل به پايه شود برتر آفتاب،		گر آسمان به مايه شود کمتر از زمين
مشتاق روي تو ننهد دل بر آفتاب		جوياي کوي تو ننهد پاي بر فلک
\N		اي عود سوز مهر تو دلهاي عاشقان