| چو گل ديدي، گه آشفتن تست | | بيا بلبل که وقت گفتن تست |
| کزين پس راستي در گفتن تست | | به عشق روي گل قولي همي گوي |
| جوابي داد کاين صنعت فن تست | | مرا بلبل به صد دستان قدسي |
| کنون هنگام گوهر سفتن تست | | من اندر وصف گل درها بسفتم |
| بگو آخر نه وقت خفتن تست | | به وصف حسن جانان چند بيتي |
| چنين ابريز پاک از معدن تست | | حديث شاعران مغشوش و حشوست |
| بهار آمد گه اشکفتن تست | | الا اي غنچهي در پوست مانده |
| که چندين خار در پيرامن تست | | گل انداما! از آن روي از تو دورم |
| شهيد غمزهي مردافگن تست | | تويي غازي که صد چون من مسلمان |
| که نور چشمم از پيراهن تست | | من آن يعقوب گريانم ز هجرت |
| وليکن خوشه چين خرمن تست | | مه ارچه دانهها دارد ز انجم |
| نداري صبر و شعرت شيون تست | | تو اي عاشق مصيبت دار شوقي |
| چراغي، آب چشمت روغن تست | | چو شمع اشکي همي ريز، و همي سوز |
| حيوة جان تو در مردن تست | | ولي تا زندهاي جانت بکاهد |
| که هر روزش نظر در روزن تست | | چه بندي در به روي آفتابي |
| درين پستي، که بالا مسکن تست | | چه باشي چون زمين اي آسماني! |
| تو خاشاکي و دنيا گلخن تست | | چو در گلزار عشقت ره ندادند |
| نهان شو زو که شيطان رهزن تست | | درين ره گر ملک بيني، پري وار |
| به يزدان کن ملک اهريمن تست | | چو انسان ميتوان سوگند خوردن |
| درين ره هر چه بيني دشمن تست | | چنين تا باريابي بر در دوست |
| که همتهاي مردان جوشن تست | | بزن شمشير غيرت زان مينديش |
| تو را ظن آنکه جاني در تن تست | | نکو رو يوسفي داري تو در چاه |
| خلاصش کن که در وي بيژن تست | | کمند رستمي اندر چه انداز |
| از آن پس کام شيران مامن تست | | تو در خوف از خودي، از خود چو رستي |
| وگرنه خون تو در گردن تست | | سر اندر دام اين عالم مياور |
| که ياد آورد طبع کودن تست | | دل کس زين سخن قوت نگيرد |
| به شمشيري که از نرم آهن تست | | ز دشمن مملکت ايمن نگردد |