دميد باد دلاويز و بوي جان آورد

دميد باد دلاويز و بوي جان آورد شاعر : عبيد زاکاني نويد کوکبه‌ي گل به گلستان آورد دميد باد دلاويز و بوي جان آورد به سوي هر دلي از خرمي نشان آورد رسيد موسم نوروز و يمن مقدم او نشاط با دل محزون عاشقان آورد شکوفه باز بخنديد و لطف خنده‌ي او ز بسکه رخت رياحين بوستان آورد نسيم خسته شد و ناتوان و مي‌افتد هزار نغمه و دستان به داستان آورد هزاردستان در وصف روي لاله و گل نشست و بابت خود دست در ميان آورد غلام دولت آنم که بر کنار چمن به عرصه‌ي چمن...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

دميد باد دلاويز و بوي جان آورد

شاعر : عبيد زاکاني

نويد کوکبه‌ي گل به گلستان آورد		دميد باد دلاويز و بوي جان آورد
به سوي هر دلي از خرمي نشان آورد		رسيد موسم نوروز و يمن مقدم او
نشاط با دل محزون عاشقان آورد		شکوفه باز بخنديد و لطف خنده‌ي او
ز بسکه رخت رياحين بوستان آورد		نسيم خسته شد و ناتوان و مي‌افتد
هزار نغمه و دستان به داستان آورد		هزاردستان در وصف روي لاله و گل
نشست و بابت خود دست در ميان آورد		غلام دولت آنم که بر کنار چمن
به عرصه‌ي چمن از ابر سايبان آورد		سپيده‌دم که صبا بهر شاهدان بهار
چه آب لطف که بر روي ارغوان آورد		چه ذره‌است که بر طره‌ي بنفشه فشاند
بيا بيا که فراقت مرا به جان آورد		ز شوق بلبل شوريده دل به گل ميگفت
بيا که بي‌تو نفس بر نمي‌توان آورد		پيام داد به باد سحر شکوفه که خيز
که ره به مجلس سلطان کامران آورد		گل آن زمان به چمن خسرو رياحين شد
شکست در مه و خورشيد آسمان آورد		جمال دنيي ودين آنکه راي انور او
که التجا به چنين دولت جوان آورد		زمانه باز به پيرانه سرجوان زان شد
که نام بندگي شاه بر زبان آورد		خطاب سوسن از آنروي ميکنند آزاد
هرآنکه روي بدين دولت آستان آورد		در سلامت و اقبال شد به رويش باز
به زير سايه‌ي چتر خدايگان آورد		گرفت جمله جهان آفتاب از آنکه پناه
ز جور حادثه پروانه‌ي امان آورد		جهان پناها عدل تو خلق عالم را
به سائلان خبر گنج شايگان آورد		خجسته کلک گهربار عنبر افشانت
چو بخشش تو امل را به ميهمان آورد		کف تو دامن آز و نياز پر در کرد
خلاف راي تو هرکس که در گمان آورد		تو عين معجز و دولت نگر که يکسر موي
قدر به کشتن او تير در کمان آورد		قضا به قصد سرش تيغ از نيام کشيد
زمانه از پي او دار و ريسمان آورد		عدوي تو ز فلک تاج و تخت مي‌طلبيد
به درگه تو ز ناگه به سر دوان آورد		هرآنکه سرکشي با تو کرد گردونش
علو همتت آن رسم در جهان آورد		جهان زمردي و از مردمي تهي شده بود
زمانه مژده‌ي اقبال جاودان آورد		به کام خويش بمان جاودان که بخت ترا