| بربست به زلف خويش زنارم | | ترسا بچهاي کشيد در کارم |
| يعني که به بندگي ده اقرارم | | پس حلقهي زلف کرد در گوشم |
| هستم حبشي که داغ او دارم | | در بندگيش نه هندوم بدخوي |
| در جمع چو شمع ميکشد زارم | | پروانهي او شدم که هر ساعت |
| کز معجزه زنده کرد صد بارم | | شايد که کشد چو هست عيسي دم |
| من دست و ترنج پيش او دارم | | او يوسف عالم است در خوبي |
| کز عشق نهاد صاع در بارم | | هرگز نايم ز بار او بيرون |
| مانده است گرو به درد دستارم | | زان روز که درد عشق او خوردم |
| وامروز ز ساکنان خمارم | | دي ساکن کنج صومعه بودم |
| فيالجمله نه کافرم نه دين دارم | | چون دانم داد شرح حال خود |
| يکباره ز ناکسي عطارم | | کو در عالم کسي که برهاند |