يک شبي محمود دل پر تاب شد

يک شبي محمود دل پر تاب شد شاعر : عطار ميهمان رند گلخن تاب شد يک شبي محمود دل پر تاب شد ريزه در گلخن همي‌افشاند خوش رند بر خاکسترش بنشاند خوش دست بيرون کرد شاه و خورد زود خشک ناني پيش او آورد زود عذر خواهد من سرش برم ز تن گفت آخر گلخني امشب ز من گلخني گفتش که ديدي جايگاه عاقبت چون عزم رفتن کرد شاه آمدي ناخوانده خود مهمان من خورد و خفتم ديدي و ايوان من پس قدم در راه نه، سر نيز زود گرد گر بار افتدت، برخيز زود گلخني گو ريزه‌اي مي‌پاش...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

يک شبي محمود دل پر تاب شد

شاعر : عطار

ميهمان رند گلخن تاب شد		يک شبي محمود دل پر تاب شد
ريزه در گلخن همي‌افشاند خوش		رند بر خاکسترش بنشاند خوش
دست بيرون کرد شاه و خورد زود		خشک ناني پيش او آورد زود
عذر خواهد من سرش برم ز تن		گفت آخر گلخني امشب ز من
گلخني گفتش که ديدي جايگاه		عاقبت چون عزم رفتن کرد شاه
آمدي ناخوانده خود مهمان من		خورد و خفتم ديدي و ايوان من
پس قدم در راه نه، سر نيز زود		گرد گر بار افتدت، برخيز زود
گلخني گو ريزه‌اي مي‌پاش خوش		ور سرما نبودت مي‌باش خوش
من کيم تا من برابر آيمت		من نه بيش از تو نه کمتر آيمت
هفت بار ديگرش شد ميهمان		خوش شد از گفتار او شاه جهان
آخر از شاه جهان چيزي بخواه		روز آخر گلخني را گفت شاه
شاهش آن حاجت بگرداند روا		گفت اگر حاجت بگويد آن گدا
خسروي کن، ترک اين گلخن بگو		شاه گفتش حاجتت با من بگو
هم چنين مهمانم آيد گاه گاه		گفت حاجتمند آنم من که شاه
تاج فرقم خاک پاي او بس است		خسروي من لقاي او بس است
هيچ گلخن تاب را اين کارهست		شهريار از دست تو بسيار هست
به که بي‌تو پادشاهي گلشني		با تو در گلخن نشسته گلختي
کافري باشد ازينجا رحلتم		چون ازين گلخن درآمد دولتم
آن به ملک هر دو عالم کي دهم		با تو اينجا گر وصالي پي نهم
چيست به از تو که خواهم من ز تو		بس بود اين گلخنم روشن ز تو
گر گزيند بر تو هرگز هيچ را		مرگ جان باد اين دل پر پيچ را
آنچ مي‌خواهم من از تو هم توي		من نه شاهي خواهم و نه خسروي
ميهمان مي‌آي گه گاهي مرا		شه تو بس باشي، مکن شاهي مرا
آن تو او را غم و بار اين بود		عشق او بايد ترا کار اين بود
دست ازين دامن مکن کوتاه نيز		گر ترا عشق است، از وي خواه نيز
بحر دارد، قطره خواهد از يکي		دل بگيرد زان خويشش بي‌شکي