صوفيي را گفت آن پير کهن

صوفيي را گفت آن پير کهن شاعر : عطار چند از مردان حق گويي سخن صوفيي را گفت آن پير کهن آنک مي‌گويند از مردان مدام گفت خوش آيد زنان را بردوام خوش دلم کين قصه از جان گفته‌ام گر نيم زيشان، ازيشان گفته‌ام اين بسي به زان که اندر کام زهر گر ندارم از شکر جز نام بهر عقل را با اين سخن بيگانگيست جمله‌ي ديوان من ديوانگيست تا نيابد بوي اين ديوانگي جان نگردد پاک از بيگانگي چند گم ناکرده جويم، اي عجب من ندانم تا چه گويم، اي عجب درس بي‌کاران...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

صوفيي را گفت آن پير کهن

شاعر : عطار

چند از مردان حق گويي سخن		صوفيي را گفت آن پير کهن
آنک مي‌گويند از مردان مدام		گفت خوش آيد زنان را بردوام
خوش دلم کين قصه از جان گفته‌ام		گر نيم زيشان، ازيشان گفته‌ام
اين بسي به زان که اندر کام زهر		گر ندارم از شکر جز نام بهر
عقل را با اين سخن بيگانگيست		جمله‌ي ديوان من ديوانگيست
تا نيابد بوي اين ديوانگي		جان نگردد پاک از بيگانگي
چند گم ناکرده جويم، اي عجب		من ندانم تا چه گويم، اي عجب
درس بي‌کاران غفلت گفته‌ام		از حماقت ترک دولت گفته‌ام
هم به خود عذر گناه من بخواه		گر مرا گويند اي گم کرده راه
يا توانم عذر اين صد عمر خواست		مي‌ندانم تا شود اين کار راست
کي چنين مستغرق اشعارمي		گر دمي بر راه او در کارمي
شين شعرم شين شرگشتي مدام		گر مرا در راه او بودي مقام
خويشتن را ديد کردن جاهليست		شعر گفتن حجت بي‌حاصليست
هم به شعر خود فروگفتم بسي		چون نديدم در جهان محرم کسي
جان فشان و خون گري و راز جوي		گر تو مرد رازجويي بازجوي
تا چنين خون ريز حرفي رانده‌ام		زانک من خون سرشک افشانده‌ام
بشنوي تو بوي خون از حرف من		گر مشام آري به بحر ژرف من
بس بود ترياکش اين حرف بلند		هر که شد از زهر بدعت دردمند
سوخته دارم جگر چون ناک ده		گرچه عطارم من و ترياک ده
لاجرم زان مي‌خورم تنها جگر		هست خلقي بي نمک بس بي‌خبر
تر کنم از شورواي چشم خويش		چون ز نان خشک گيرم سفره پيش
گه گهي جبريل را مهمان کنم		از دلم آن سفره را بريان کنم
کي توانم نان هر مدبر شکست		چون مرا روح القدس هم کاسه است
بس بود اين نانم و آن نان خورش		من نخواهم نان هر ناخوش منش
شد حقيقت کنز لايفناي من		شد عنا القلب جان افزاي من
کي شود در منت هر سفله پست		هر توانگر کين چنين گنجيش هست
بسته‌ي هر ناسزاواري نيم		شکر ايزد را که درباري نيم
نام هر دون را خداوندي نهم		من ز کس بر دل کجا بندي نهم
نه کتابي را تخلص کرده‌ام		نه طعام هيچ ظالم خورده‌ام
قوت جسم و قوت روحم بس است		همت عاليم ممدوحم بس است
تا به کي زين خويشتن بينان مرا		پيش خود بردند پيشينان مرا
در ميان صد بلا شاد آمدم		تا ز کار خلق آزاد آمدم
خواه نامم بد کنيد و خواه نيک		فارغم زين زمره‌ي بدخواه نيک
کز همه آفاق دست افشانده‌ام		من چنان در درد خود درمانده‌ام
تو بسي حيران‌تر از من بوديي		گر دريغ و درد من بشنوديي
نيست جز درد و دريغي قسم من		جسم و جان رفت وز جان و جسم من