روزي روزگاري، سرزميني بود...
در روزگاران قديم، سرزمين بزرگي بود كه حاكمي داشت كه فقط به فكر خودش بود و سرزمين بزرگ اين حاكم، مردمي مهربان و دلسوز داشت.
مردم مثل خانواده حاكم، شاد و خوش‌بخت بودند. كشاورزها نمي‌توانستند محصول‌هاي خوبي داشته باشند، چون لوازم كشاورزي خوبي نداشتند. بچه‌ها و بزرگ‌ترها نمي‌توانتسند كتاب بخوانند، چون مدرسه خوب فقط در شهرهاي بزرگ بود.
بچه‌ها دلشان مي‌خواست توي روستايشان، دكتر و پرستار داشته باشن. توي روستاهاي كوچك درمانگاهي براي بيمارها نبود. روزي مردم كنار هم جمع شدند و به هم گفتند: ما حاكم ستمگر نمي‌خواهيم. ما كسي را مي‌خواهيم كه سرزمينمان را آباد كند. ما دست‌هاي هم را مي‌گيريم و با كمك هم سرزمينمان را مي‌سازيم. خدا هم پشت و پناه ماست.
مردم، حاكم را بيرون كردند و سرزمينشان را ساختند.
اما آدم‌هاي بدي به نام دشمن، دلشان نمي‌خواهد سرزمين آدم‌هاي خوب آباد باشد. شبي آدم‌هاي بد، يواشكي، مثل دزدها، با هواپيماهاي غول پيكر و سربازهاي زياد، به اين سرزمين آمدند.
مردم همه خواب بودند. بي‌خبر از اين‌كه دشمن‌ها چه نقشه‌اي دارند، اما يك نفر مراقب آدم‌ها بود. او قدرت زيادي داشت. او نقشه دشمن‌ها را مي‌دانست. او بدون آن‌كه كسي بيدار شود، تمام هواپيماهاي غول‌پيكر و سربازها را شكست داد و نابود كرد.
صبح مردم هواپيماهاي بزرگ شكسته و سربازهاي شكست خورده را ديدند. مردم فهميدند دوست هميشگي و مهربانشان، به آنها كمك كرده و به تنهايي آدم‌هاي بد را شكست داده.
خداي بزرگ و مهربون، دوست و محافظ ايران بزرگ و زيباست. خدا همه آدم‌هايي را دوست دارد كه او و سرزمينشان را دوست دارند.
منبع ماهنامه قاصدک شماره 52
