Sands of Destruction

اگر از طرفداران قديمي و Hardcore سبک JRPG باشيد حتماً نام عناويني همچون Xenogears و Grandia را شنيده ايد . جالب است بدانيد کساني که بر روي اين دو عنوان در گذشته کار کرده اند همان اشخاصي هستند که در ساخت عنوان جديد imageepoch يعني Sands of Destuction نقش داشته اند، پس بايد منتظر يک عنوان خوب در سبک JRPG بر روي DS باشيم. داستان بازي در باره پسري به نام کايري (Kyrie) است که قدرت تخريب کردن دنيا را در اختيار دارد اما نمي داند که چگونه بايد از آن استفاده کند. در اين ميان بازيباز در نقش کايري ميان نبردي بين نيروهاي غيرانساني و شکارچي و انسان هاي فوق پيشرفته که تحت عنوان World Annihilation Front در بازي حضور دارند گرفتار مي شود. اين دو جناح عقيده دارند که با به دست آوردن قدرت کايري و ايجاد آخرالزمان مي توانند آينده اي بهتر را براي دنيا و خودشان رقم بزنند. داستان بازي از شروع مناسبي برخوردار است و سعي شده کمتر از موارد کليشه اي در آن استفاده شود اما مشکل اساسي بازي مربوط به پياده سازي داستاني وگيم پلي بازي مي شودکه روند بسيار کندي را دنبال مي کند. داستان بازي در ابتدا خوب شروع مي شود اما بعد از اين شروع خوب تا اواسط بازي روندي خسته کننده را دنبال مي کند. همين مشکل در مورد گيم پلي بازي نيز صدق مي کند.

درست از ابتداي بازي تا اواسط آن و زماني که بازيباز تازه به قدرت هاي اساسي و تاثيرگذار خود دست پيدا مي کند نحوه پردازش بازي بسيار کند پي گرفته مي شود. در کنار اين مسئله نبود بخش آموزشي مناسب براي بازي باعث مي شود که CP هاي بدست آمده بعد از هر نبرد به درستي توسط بازيباز استفاده نشود و تا اواسط بازي بازيباز تمامي CP هاي خود را براي يادگيري سيستم و مکانيزم ارتقا دادن شخصيت خود هدر دهد. مکانيزم نبردهاي SoD از اصول کلاسيک اين سبک پيروي مي کند اما علاوه بر آن از يک سري نکات جالب ديگر نيز استفاده کرده. در هر نوبت که به بازيباز مي رسد يک نوار به نام Battle Point براي شخصيت ها مشخص مي شود. زماني که بازيباز از ميان ضربات مختلفي که در چند دسته تقسيم بندي شده اند يکي را اجرا مي کند بسته به نوع ضربه از اين BPکه کاسته مي شود و ضربه اجرا مي شود يکي از اين انواع که صدمه زيادي به حريف وارد مي کند حمله مرگ باز است که در اصل جزو ضربات مخصوص به حساب مي آيد. زماني که اين حمله را اجرا مي کنيد يک سري کليد در بالاي صحفه نمايان مي شوند که بازيباز بايد آن ها را فشار دهد تا بتواند به صورت کامل حمله خود را بر روي دشمنش پياده کند.

در زمينه گرافيکي SoD به دو بخش کلي تقسيم مي شود. محيط ها که به صورت 3D پردازش مي شوند و شخصيت ها که به صورت 2D در بازي ديده مي شوند. در زمينه محيط ها بازي آن چنانکه بايد و شايد خوب عمل نکرده و شاهد اين هستيم که کيفيت بافت ها بسيار پايين است همچنين براي بعضي اجسام اصلاً حجمي تعريف نشده و تنها از بافت براي شکل دهي به آن استفاده شده که در زماني که دوربين مي چرخد ظاهري بسيار بد به خود مي گيرند. در کنار اين مسئله طراحي شخصيت ها و دشمن ها که به صورت دو بعدي صورت گرفته زيبا وخوب انجام شده و انيميشن هاي عالي اي نيز براي آن ها در نظر گرفته شده است. در اين بين نمي توان از موسيقي زيباي بازي نيز چشم پوشي کرد که توسط شخصي همچون يوسونوري ميتسود (آهنگ ساز Chrono Trigger و Xenogears) ساخته شده اند. البته لازم به ذکر است که SoD يکي از معدود عناوين DS است که از صداگذاري براي ديالوگ ها بهره مي برد. در هر صورت SoD را مي توان يک عنوان خوب در سبک JRPG به حساب آورد که با سيستم مبارزه خوب و کلاسيک خود و داستاني جذاب وگيرا توانسته تا نظر مخاطبان اين سبک را به خود جلب کند.
منبع: نشريه ي بازي رايانه، شماره ي 34.